گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۴

دل بیتو چنان سوخت که داغش نتوان یافتدر بزم تو دیگر بچراغش نتوان یافت

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۵

چشمم نظری در رخ آن دل گسل انداختدر هم شد و تیرم به دل منفعل انداخت

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۳۸

دلی که دید که غایب شده ست از این درویشگرفته از سر مستی و عاشقی سر خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۶

یار باید که غم یار خورد یار کجاستغم دل هست فراوان دل غمخوار کجاست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۷

روزی که در دلم عشق تو خانه ساختسیل بلا بخانه ی صبرم روانه ساخت

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۸

باده در جامت مدام از اشک گلگون منستغنچه ی لعل تو گویا تشنه ی خون منست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۴۹

مست تو بجز ناله ی جانسوز ندانستنشناخت گل تازه و نوروز ندانست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۰

بازم چراغ دل بمی ناب روشنستچشمم ز جلوه ی گل سیراب روشنست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۱

من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافتپنهان نتوان دید و عیانش نتوان یافت

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۲

خوبی همین کرشمه و ناز و خرام نیستبسیار شیوه هست بتان را که نام نیست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۳

در کنج محنت این دل دیوانه خوشترستدیوانه را مقام بویرانه خوشترست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۴

دیوانه ام مرا سخن واژگون بسستدر نامه ام حکایت عشق و جنون بسست

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۵

مرا به باده نه باغ و بهار شد باعثبهار و باغ چه باشد که یار شد باعث

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۳۹

گردن افراشته ام بر فلک از طالع خویشکاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۶

دو هفته ییکه حریفی درین سرای سپنجاگر بجرعه ی دردی رسی بنوش و مرنج

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۷

ای از نظاره تو خجل آفتاب صبحلعلت به خنده نمکین برده آب صبح

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۸

مرغ دلم به حلقه مویی نهاده رخدر باغ وصل بر گل رویی نهاده رخ

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۵۹

مردم ز عیش گلشن دنیا چه دیده انداین بیغمان ز باغ و تماشا چه دیده اند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۰

دلم که سوخت سپند مه جمال تو باداسیر سلسله و دام زلف و خال تو باد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۱

این باد ز طرف چمن کیست که داندوین بوی گل از پیرهن کیست که داند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۲

آن پریچهره که دیوانه اش اهل نظرندعاشقانش همه دیوانه تر از یکدگرند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۳

هرگز این دست تهی بند نقابی نکشیدخم زلفی نگرفت و می نابی نکشید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۴

خواهم که بوسم آن لب و روهم نمیدهدمن این طلب ندارم و او هم نمی دهد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۵

گل آمد ساقیا محبوب گل رخسار می بایدمی بی غش به دست آمد گل بی خار می باید