گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۰

هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیشمن بی کار گرفتار هوای دل خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۶

دم به دم در عاشقی دل را زیانی می شودهر زمان از عمر من آخر زمانی می شود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۷

محتسب گر به در میکده مانع نشودرند میخواره به صد عربده قانع نشود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۸

چو باشم سر به زانو مانده شب در فکر یار خودرود چشمم به خواب و ماه بینم در کنار خود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۶۹

مقیدان تو از یاد غیر خاموشندبه خاطری که تویی دیگران فراموشند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۰

آنی که از تو حرف جفا می توان شنیددردت کشم که نام دوا می توان شنید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۱

فراوشم شود چندان کز او بیداد می آیدولی فریاد از آن ساعت که یک یک یاد می آید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۲

آنکه بهر دیگران در زلف چین می افگندچون رسد نزدیک من چین در جبین می افگند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۳

خزان آمد گریبان را برندی چاک خواهم کردبمن می ده که پر افشانیی چون تاک خواهم کرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۴

بتان شهر که ترکانه باج می طلبندمراد سر بود از هر که تاج می طلبند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۵

آه آتشناک من بوی دل مجنون دهدگر نسوزد دل کجا این روشنی بیرون دهد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۱

گرم قبول کنی ور برانی از بر خویشنگردم از تو و گر خود فدا کنم سر خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۶

ترک من چون لاله برگ عیش در صحرا کشیدسایبان زد بر کنار سبزه و صهبا کشید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۷

بازم بسینه عشق و جنون جوش می زندوز خون گرم دل بدرون جوش می زند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۸

سیمای توام در دل پر نور نگنجدنور شجر حسن تو در طور نگنجد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۷۹

چشمم ز گرد آن کف پا یاد می کندمی گرید و نسیم صبا یاد می کند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۰

تا رخت را سبزه در گلبرگ تر پنهان بوداز تماشا سیر نتوان شد مگر پنهان بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۱

از جور گلرخان دل من خوار و زار شدچندان جفا کشید که بی اعتبار شد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۲

تو آن گلی که مه آسمان جبین تو بوسدملک ز سد ره فرود آید و زمین تو بوسد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۳

گلی که از نفسش مشک ناب بگدازدچرا لب شکرین از شراب بگدازد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۴

مجاوران سر کوی یار سر بخشندخورند زهر و بخلق خدا شکر بخشند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۵

مدام از کشت امیدم خس و خاشاک می رویدعجب گر بر مراد من گلی از خاک می روید

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۲

یار بیگانه نگیرد هر که دارد یار خویشای که دستی چرب داری پیشتر دیوار خویش

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۶

پیش لبت که مرد که هم از تو جان ندیدیک آفریده از تو مسیحا زیان ندید