گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۷

احبابرا ادای کلام تو می کشدنقل درست و بحث تمام تو می کشد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۸

از دیده پنهان آن پری گشت و دل من خوش نکردآن مرغ وحشی عاقبت رفت و نشمین خوش نکرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۸۹

خزان رسید و گلستان به آن جمال نماندسماع بلبل شوریده رفت و حال نماند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۰

دلم ز روز بد خویش ماتمی داردچه ماتمست که اندوه عالمی دارد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۱

روزی فلکم پیش در او نرسانیدبختم بقبول نظر او نرسانید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۲

امروز اگر می بمن آن لب نرساندپیداست که مخمور تو تا شب نرساند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۳

نه قرار دل بر من نه بزلف یار گیردبکجا روم ندانم که دلم قرار گیرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۴

رسید آن شمع و از هر جانبی پروانه می جویدپریشان کرده کاکل عاشق دیوانه می جوید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۵

چه سازم وه که آن بیباک رو از مرد و زن پوشدز چشم بد پریشانی زلف پر شکن پوشد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۳

به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلمنخواند بر گل رویت چه جای بلبل باغ

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۶

بهر کس گر درآیی خوبی رخسار کی ماندنهالی کاینچنین باشد گلش بر بار کی ماند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۷

چه شد که از همه جا بوی درد می آیدزهر که می شنوم آه سرد می آید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۸

صبا برگ گلی سوی من مجنون نیندازدکه از خار دگر در رهگذارم خون نیندازد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۱۹۹

ماه من از خانه مست شب بهوای که شدساقی بزم که گشت شمع سرای که شد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۰

ماتم نشست و کوکبه ی سور شد بلندصد نیزه در حوالی ما نور شد بلند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۱

رفتی و چشم روشنم از اشک حرمان تیره شددر دل چراغی داشتم آن هم به هجران تیره شد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۲

نوبهار آمد که بوی گل جهان را خوش کندجرعه نوشان را شقایق نعل در آتش کند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۳

دلم آه سحر چون با دعا دمساز گردانیدز غربت آفتاب من عنان را باز گردانید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۴

بر اوج حسن چو آن ترک کج کلاه بر آیدخروش عشق ز درویش و پادشاه برآید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۵

ز بی رحمی چو آن گل پیرهن دور از بر من شدبه تن از خرقه پشمینه ام هر تار سوزن شد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۴

ساقی بده آن شراب گلرنگمطرب بزن آن نوای بر چنگ

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۶

شبها گذشت و چشم من یک لحظه آرامی ندیدبی گریه صبحی دم نزد بی خون دل شامی ندید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۷

بیا که ساقی ما باده ی طهور دهدندیم بزم ندای هوالغفور دهد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۰۸

خون خوردنم ز هجر تو از حد برون مبادزین تلخ باده چهره ی کس لاله گون مباد