گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۱

صبحی بمن آن شاخ گل از خواب نخیزدیا نیمشبی مست ز مهتاب نخیزد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۲

هوا خوشبوی گشت و مرغ در پرواز می آیدبهار رفته از گلشن به گلشن بازمی آید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۳

افغان که دل به هیچ مقامم نمی کشدکس جرعه یی شراب ز جامم نمی کشد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۴

روز گلگشتست و یاران برگ عشرت ساختندگلرخان رفتند و در گلزار صحبت ساختند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۵

بیا که شاهد گل شمع بوستان گردیدچمن ز حوروشان روضه ی جنان گردید

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۷

جزای آن که نگفتیم شکر روز وصالشب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۶

گلرخان از نفس ما اثری یافته انددل دگر ساخته گویا خبری یافته اند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۷

خوبی بالتفات وفا کم نمی شودبنمای رخ که از تو صفا کم نمی شود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۸

معاذالله گرت با همدمان رغبت زیاد افتدمن بیتاب را از غصه آتش در نهاد افتد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۳۹

دود برآمد ز دلم چون سپنددور نشد از سر کارم گزند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۰

چه تندی است که سویت نگاه نتوان کردنهفته روی نکویت نگاه نتوان کرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۱

میخواره ی مرا لب خندان نگه کنیدزان شکل آنچه می کشدم آن نگه کنید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۲

غباری کان گل از دامن به وقت رفتن افشاندبمیرم تا صبا همچون عبیرش بر من افشاند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۳

از چه مجنون مرغ را بر فرق خود جا کرده بودغالبا از پیش لیلی نامه ای آورده بود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۴

می خورده خنده بر من ناشاد می کندآن ترک مست بین که چه بیداد می کند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۵

معلم چون به تعلیم خط از دستش قلم گیردخط او بیند و تعلیم از آن مشگین رقم گیرد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۳۴۸

چشم خدا بر تو ای بدیع شمایلیار من و شمع جمع و شاه قبایل

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۶

گل آمد و بی یار نشستن که تواندبی یار بگلزار نشستن که تواند

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۷

بیا که ساقی ما بی نقاب جلوه نمودببین در آینه ی جام چهره ی مقصود

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۸

بیخودی در عشقبازی باد و رسوایی مباددرد دل باد و ملامت ناشکیبایی مباد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۴۹

لعلت ازمی خنده بر برگ گل سیراب زدشمع رویت شعله بر خورشید عالمتاب زد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۵۰

عید شد هر کس مه نو را مبارکباد کردهر گرفتاری بطاق ابرویی دل شاد کرد

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۵۱

دل سوزان من از نکهت نوروز نگشایدفغان کاین غنچه را جز ناله جانسوز نگشاید

بابافغانی شیرازی

شمارهٔ ۲۵۲

چکند دل که بدوران غمت خون نخوردمی دهد خون جگر سوخته اش چون نخورد