گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

امامی هروی

شمارهٔ ۲

شبت ز بهر چه بر روز سایبان انداختکه روز من به شب تیره در گمان انداخت

امامی هروی

شمارهٔ ۳

ز دل بگذر کرا پروای جانستحدیث دل حدیث کودکانست

امامی هروی

شمارهٔ ۴

با عشق دلی که آشنا نیستجامست ولی جهان نما نیست

امامی هروی

شمارهٔ ۵

ترک من دل بردن آیین می کندبر من بیدل ستم زین می کند

امامی هروی

شمارهٔ ۶

رای مرا چو شیفته روی خویش کردروی دلم ز روی کرم سوی خویش کرد

امامی هروی

شمارهٔ ۷

مقصود ترک اول سالک نجات بودگنج نجات زیر طلسم ثبات بود

امامی هروی

شمارهٔ ۸

از هنر مرد بهره ور گرددچون بر صاحب هنر گردد

امامی هروی

شمارهٔ ۹

مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یارکه باد صبح امیدش چو روز من شب تار

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۰۳

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

امامی هروی

شمارهٔ ۱۰

از نسیم زلفش ای باد سحرگر خبر داری چرایی بی خبر

امامی هروی

شمارهٔ ۱۱

نه رای آنکه بترک دیار و یار کنمنه جای آنکه سر کویش اختیار کنم

امامی هروی

شمارهٔ ۱۲

در محیطی فکنده ام زورقکه دو عالم از اوست مستغرق

امامی هروی

شمارهٔ ۱۳

دوش جام وصل جانان خورده امباده ها از ساغر جان خورده ام

امامی هروی

شمارهٔ ۱۴

گفتم که فروغی ز لب لعل تو دیدمگفتا رقم دلشدگان بر تو کشیدم

امامی هروی

شمارهٔ ۱۵

ای شده پای بند جان طره مشکبار توبرده مرا قرار دل سنبل بی قرار تو

امامی هروی

شمارهٔ ۱۶

ای شده جان در سر سودای توبرده دلم مشک سمن سای تو

امامی هروی

شمارهٔ ۱۷

تا کی زنی ز مشک سیه بر زره گرهتا چند ماه را کشی اندر خم زره

امامی هروی

شمارهٔ ۱۸

سواد لعل تو ای فتنه مسلمانیبیاض جزع تو ای آفتاب روحانی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۰۴

غم زمانه خورم یا فراق یار کشمبه طاقتی که ندارم کدام بار کشم

امامی هروی

شمارهٔ ۱

دلبر که به حسن او نبودست و نه هستآمد بر من دوش نه هشیار نه مست

امامی هروی

شمارهٔ ۲

در عالم عشق طور طور غم تستدر دور زمانه جور جور غم تست

امامی هروی

شمارهٔ ۳

آن شب که ملازم فروغ روز استو آنروز که شب بروز مهرافروز است

امامی هروی

شمارهٔ ۴

راهی ز زبان ما بدل پیوستستکاسرار جهان جان در آن ره بستست

امامی هروی

شمارهٔ ۵

تا حاصل دردم سبب درمان گشتپستیم بلندی شد و کفر ایمان گشت