گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۰۷

تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلممثل تو کیست در جهان تا ز تو مهر بگسلم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱

در دیده هرک توتیای تو بودسلطان زمانه و گدای تو بود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲

کی عقل به سر حد جمال تو رسدبی جان به سراچه وصال تو رسد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳

انصاف ز اختلاف ایام فرقپیدا کردی به گفت حق را الحق

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴

هر چند که روشنی فزاید خورشیددر دیده خفاش نیاید خورشید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵

این سودا را نمی توان کرد نهاندر کاسه سر باشد و در کیسه جان

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۶

دل گفت که ای جان من آن زهره کراستکز خاک در تو توتیا یارد خواست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۰۸

امروز مبارک است فالمکافتاد نظر بر آن جمالم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷

در دایره وجود موجود توییمقصود نگویمت که معبود تویی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۸

یاری که منزه آمد از شبه و بدلدریاب او را به علم ذوقی و عمل

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۹

مشغول هوا تو را کجا بشناسدخود کیست که عقل از هوا بشناسد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۰

آن را که دلش خانه توحید بوددر کون و مکان طالب تجرید بود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۱

پیدا و نهان و شادی و غم همه اوستبنیاد وجود سست و محکم همه اوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۲

تا با خلقی تو بی گمان بی دینیتا قبله تو خلق بود مسکینی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۳

مؤمن که به صدق ازو نرنجد چیزیدر پیش دلش جز او نسنجد چیزی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۴

آتش نزند در دل ما الا اوکوته نکند منزل ما الا او

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵

هر دل که به میدان هوای تو بتاختبا نیک و بد زمانه یکسان در ساخت

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶

آنجا که سراپرده اجلال جلالجان ها همه واله اند زبانها همه لال

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۴۰۹

تا خبر دارم از او بی خبر از خویشتنمبا وجودش ز من آواز نیاید که منم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷

خود را چو نمود او نه خیال است و نه طیفتو چون و چگونه دانیش باشد حیف

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸

عقل ارچه همه علوم ها می دانددر دانش تو رسد فرو می ماند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹

در نفی تو خلق را امان نتوان دادجز در ره اثبات تو جان نتوان داد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰

ای دوست تو را زان به عیان نتوان دیدکالبته به چشم جسم جان نتوان دید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱

گفتم که ز رخ پرده عزت برداربسیار کس اند منتظر آن دیدار