گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۸

عشق تو به پیدا و نهانم کشتهسودای تو بی نام و نشانم کشته

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶۹

عشق است که کوه را به پستی آردوز کعبه به سوی بت پرستی آرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۰

آن عیش نباشد که بود بربستهدارد نفسی خوش نفسی دل خسته

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۱

در عشق فدای دلبران باید بودبا هر چه جز اوست سرگران باید بود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۲

عاشق شوی و از دل و جان اندیشیدردی کشی و زپاسبان اندیشی

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۱۳

ای ولوله عشق تو بر هر سر کوییروی تو ببرد از دل ما هر غم رویی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۳

گر عاشق صادقی همی کش خواریور معشوقی به خرمی ده یاری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۴

با دشمن اگر به دوستی سازد کسبا دوست به دشمنی حرام است نفس

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۵

آن شاهد معنوی که جانم تن اوستجان در تن من زصورت روشن اوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۶

در باغ رخت گر به تماشا گردیماز عقل بری شویم و رسوا گردیم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۷

در خود نگرم زعجر هیهات کنمچون در تو نظر کنم مباهات کنم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۸

دارم سر آنک با سر رشته شومبا شاهد چون آب و گل آغشته شوم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷۹

دانی که مرا با تو به گاه و بی گاهجز با تو ندارم از چپ و راست نگاه

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۰

دانی چه کنی زروی بردار نقابتا رنگ رخت به ماه گوید که متاب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۱

از قند و طبرزد ار فرو بارد آببی چاشنی لبت کجا دارد آب

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۲

ای پیش لبت مه چو قصب در مهتابوز روی چو آفتابت اندر همه تاب

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۱۴

ای خسته دلم در خم چوگان تو گوییبی فایده ام پیش تو چون بیهده گویی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۳

هم از رخ تست اگر به مه در نمکی استمه را چه محل که روی تو خود فلکی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۴

چندانک در آن لعل بدخشان نمکی استظن می نبرد کسی که در کان نمکی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۵

از خرمن خال تو ختن دانه گکی استوز عشق تو عقل عقل دیوانه گکی است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۶

تا لعل لب تو روی خوبی آراستبا قد تو سرو از سر دعوی برخاست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۷

گفتند جماعتی زبس نادانیبا ماه که رخساره او را مانی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۸

جانا به جهان گل بدیع آوردیوندر مه دی فصل ربیع آوردی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸۹

آن را که غم آن بت خوشرو باشدکی طالب رنگ گل خوشبو باشد