گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۵

درمان طلب از طبیب اگر رنجوریدر جهل بمردن نبود معذوری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۶

هر کس که زدردی به دوایی برسدگر صدق نباشد به ریایی برسد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۷

چون نیست امید خلق بر وفق مرادآن به که رها کنیم با خلق عناد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۸

روزی است که دار و گیر خواهد بودنشک نیست که ناگزیر خواهد بودن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱۹

ای دل چه گرفته است غم کام تو رااندیشه بکن که چیست فرجام تو را

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۰

از گردش گردون که فلک گردان استبس عاقل پرهنر که سرگردان است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱

مدهوش تو را ترانه ای بس باشدسودای تو را بهانه ای بس باشد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۴۴

ای که بر دوستان همی گذریتا به هر غمزه ای دلی ببری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۲

فریاد که آن سرو چمن می خسبدوآن راحت جان انجمن می خسبد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۳

گر نیست دلت شاد به تقصیر و قصوراز بهر چرا به هیچ باشی مغرور

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۴

یکچند فلک به کام ما گردان بوداقبال و سعادت مرا دوران بود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۵

افسوس که خلق سخت کوته نظرندوز هرچه فروشند یکی جو نخرند

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۶

ما اطیب عیشی معه لولاییلولای لما حجبت عن مولایی

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۷

جانا غم تو زهر چه گویی بتر استرنج تن و درد دل و سوز جگر است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۸

دل در سر عهد استوار خویش استجان در غم تو بر سر کار خویش است

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۹

بر قد دلم راست قبای غم تستشادی به دلم باد که جای غم تست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۰

جان در تن من زنده برای غم تستبیگانه عالم آشنای غم تست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۱

ای دل غم عاشقی تو را تنها نیستسر نیست که سرگشته این سودا نیست

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۴۵

بخت آیینه ندارم که در او می نگریخاک بازار نیرزم که بر او می گذری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۲

من با غم عشق تو نباشم جز شادوآن کاو نشود جفت غمت شاد مباد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۳

خواهم که مرا با غم او خو باشدگر دست دهد غمش چه نیکو باشد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۴

در هر نفسی درد سری آرد غمیک لحظه مرا زدست نگذارد غم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۵

در پای تو گردد سر هر گردن پستوز دست تو نالد دل هر تن پیوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۶

مسکین دل من که رای دارد با غمدر سینه همیشه جای دارد با غم