گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۷

من در غم عشقت غم عالم نخورمبر کتف کتم باز فلک غم نخورم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۸

آن کز دل اوست بر دل من هر غممی دید و نمی کرد زمن باور غم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۹

سیر آمدم از غم دمادم خوردنوز بس غم گونه گونه در هم خوردن

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۰

غم گفت کزو دو دیده خون باید کردبازو علم صبر نگون باید کرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۱

دل در غم غم زنش که غم با غم خوردغم نیست که از غم تو غم را غم خورد

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۴۶

جور بر من می پسندد دلبریزور با من می کند زورآوری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۲

بیگانه جان شد دل و خویش غم توقربان دل من است کیش غم تو

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۳

سبحان الله چه سخت کاری غم تواز خسته دلم عظیم کاری غم تو

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۴

هر جا که غم است زنگ آیینه ماستهر تیر بلا که هست در سینه ماست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۵

مسکین دل برخاسته هر جا که نشستببرید زعقل و در بلایی پیوست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۶

عاقل آن است که سخره غم نشودهر دم زغم بیهده درهم نشود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۷

هرگه که دلم فرصت آن در جویدکز صد غم خویشتن یکی برگوید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۸

ناجنس حلاوت جوانی ببردعیش خوش و حظ زندگانی ببرد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴۹

ناکس که به کس شود نمازی نبودو این سیرت خواجگی به بازی نبود

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵۰

نارنج و ترنج بر سر خار که دیددر لانه بنجشک سر مار که دید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵۱

او را طلبی و تو منی اینت غلطمی پنداری که چون منی اینت غلط

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۵۴۷

خانه صاحب نظران می بریپرده پرهیزکنان می دری

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۱

هنگام بهار آمد و من بی رخ یاررخساره به خون دیدگان کرده نگار

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲

گل آمد و توبه خلایق بشکستگفتم مشکن که نیست لایق به شکست

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳

شد زنده زمین مرده از لطف بهاروقت طرب است ساقیا باده بیار

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۴

ای دلشدگان رخت به بستان آریدچون ژاله سرشک خویش بر گل بارید

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۵

گل را چه محل کاو رخ زیبا داردبلبل که بود کاو سر سودا دارد

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۶

گل گفت که من ظریف و شهر آرایماز دست چرا فتاده اندر پایم

اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۷

می گرچه به هر جای لطیف است مخورمی خوار کن نفس شریف است مخور