گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۴

زهی تیره از زلف تو روز شامبه روی تو دعوی مه ناتمام

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۵

سرشک جانب خاک در تو بست احرامکه دیده کرد روانش به آبروی تمام

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۶

گرچه از جا شد دل و بر جان بلا می آیدمچون تو را می بینم ای جان دل به جا می آیدم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۱۷

نه طریق دوستان است و نه شرط مهربانیکه به دوستان یک دل سر دست برفشانی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۷

گرچه روزی چند دور از کعبه روی توامهرکجا هستم من مسکین دعاگوی توام

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۸

گهی که جانب آن زلف خم به خم بینیمهرآنچه بر سر ما آید از ستم بینیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۹

ما به اول ستم زلف تو را خوش کردیمبعد از آن بر سر کوی تو فروکش کردیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۰

ما به فکر دهنت ذوق شکر یافته ایمجسته از غیب نشانی و خبر یافته ایم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۱

مابه وجهی صفت روی تو با مه کردیمکه بر او عاقبت این نکته موجه کردیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۲

ما در خیال زلف تو شبگیر می کنیمدیوانه ییم و پای به زنجیر می کنیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۳

ما دل به تو دادیم و کم خویش گرفتیمترک همه گفتیم و تو را پیش گرفتیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۴

ما ز تقصیر عبادت چون پشیمان آمدیمگوش بگرفته به درویشی به سلطان آمدیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۵

ما که هرشب همچو شمع از تاب و تب در آتشیمبا خیال نرگست در عین بیماری خوشیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۶

مرا که بر سر کویت سگ وفا دارمز در مران که در این باب کارها دارم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۱۸

همه کس را تن و اندام و جمال است و جوانیوین همه لطف ندارد تو مگر سرو روانی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۷

مرا مکش که تو را خاک رهگذار شدمپی رضای تو رفتم گناهکار شدم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۸ - استقبال از حافظ

من که با لعل تو فارغ ز می رنگینمخون دل می خورم و درخور صد چندینم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۰۹ - استقبال از شمس مغربی

من که از دیده معنی به رخت می نگرمچشم دارم که نرانی چو سرشک از نظرم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۰ - استقبال از امیرخسرو دهلوی

آخر ای جان لب شیرین تو را جان گفتنسخنی نیست که در روی تو نتوان گفتن

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۱

ای رفیقان به شب هجر چو از آتش منشمع را سوخت دل از غصه چراغش روشن

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۲

ای مهر تو انیس دل ناتوان منذکر لب و دهان تو ورد زبان من

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۳

با آنکه بر مزارم نگذشت قاتل منهردم گل وفایش می روید از گل من

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۴

به غیر چشمه حیوان کرا رسد گفتنحکایت لب لعل تو را به آب دهن

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۳۱۵

تا دست دهد روی چو خورشید تو دیدنبر ماست دعا گفتن و از صبح دمیدن