گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۲

چه کرد سرو به قدت که بر کشیدندشچه گفت شمع به رویت که سر بریدندش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۳

چون طلب کردیم فیضی از سحاب رحمتشخرمن پندار ما را سوخت برق غیرتش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۴

در عشق از آن خوشدلم از چشم تر خویشکاو صرف رهت کرد به دامن گهر خویش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۵

دلا به دست هوس تار زلف یار مکشدر او مپیچ و بلا را به اختیار مکش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۶

کجاست ساغر می تا به گردش آرندشکه عمر رفت و حریفان در انتظارندش

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۱۵

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانیجهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۷

دل چو گشت از جام معنی جرعه نوشدلق صورت کرد رهن می فروش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۸

روزگاری ست که از غایت نادانی خویشچون خطت نامه سیاهم ز پریشانی خویش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۷۹

گر ترحم نکند طره بی آرامشمرغ دل جان نتواند که برد از دامش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۰

ما را به در دوست گشاد از هوس خویشوقتی ست که دارد سگ آن کوی کس خویش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۱

ما را همین زبانی ست آن نیز در دعایشگر حق این نداند او داند و خدایش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۲

یار اگر بد کند ای دل نتوان گفت بدشکه به آن روی نکو هرچه کند می رسدش

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۳

هر نقد دل کآن غمزه پر حیله می آرد به کفبازش ز عین سرخوشی چشم تو می سازد تلف

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۴

گر بیابد شرف خدمت آن حور ملککی فرود آورد از کبر دگر سر به فلک

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۵ - استقبال از کمال خجندی

شمع می گفت به پروانه شبی در منزلکه مرا نیز بر احوال تو می سوزد دل

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۶

آه کز زلفت اسیر بند زنار آمدموز خطت در حلقه سودا گرفتار آمدم

سعدی شیرازی

غزل شمارهٔ ۶۱۶

نگویم آب و گل است آن وجود روحانیبدین کمال نباشد جمال انسانی

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۷

از آن ز دیده و دل اشک و آه می خواهمکه شرمسارم و عذر گناه می خواهم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۸

ای ز چشمت چشم نرگس نسخه ای اما سقیموز لطافت میوه جان و لبت سیب دو نیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۸۹

تا به روی از دیده اشک لاله گون می آیدمدم به دم از گریه خود بوی خون می آیدم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۰

تا خاک راه همت اهل صفا شدمدر دیده ها عزیزتر از توتیا شدم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۱

خیزید تا ز خاک درش درد سر بریمیعنی گرانی خود از این خاک در بریم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۲

دل خون شد و زاین راه به جایی نرسیدیممردیم ز درد و به دوایی نرسیدیم

خیالی بخارایی

شمارهٔ ۲۹۳

دل گم شد و جز بر دهنش نیست گمانمجویید به او گرد نبود هیچ ندانم