گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۵۸

تو را که یوسف اندر چه زنخدان استچه غم که صد چو منت مبتلای زندان است

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۵۹

بدل رسید سحر پیکی از دیار محبتکه روزگار نوی یافت از بهار محبت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۰

از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوستنمک داغ درونم لب چون شکر اوست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۱

زعمر رفته دارم بس ندامتبجامی گیرم از ساقی غرامت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۲

ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیستلیک چون من هیچکس در کار خود ناچار نیست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۳

اگر نه ذره ای از مهر روی معشوقستمقام عشق چرا بر فراز عیوقست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۴

سرو و گل گویی از چمن برخاستسرو گل رو از انجمن برخاست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۵

ساقیا می که سلخ شبان استشب تودیع می پرستان است

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۶

بمددکاری عشقت زهوس شاید رستعشق هر جا بدرون شد در شهوت بربست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۷

عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداستمینماید بدرون آنچه زبیرون پیداست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۸

این فتنه که چشم تو برانگیختبس خون که زمردمان فروریخت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۶۹

مرا بساخت میخانه تا که راهی هستگمان مکن که مرا ره بپادشاهی هست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۰

در سری نیست که از زلف بتی سودا نیستدر دلی نیست که از عشق گلی غوغا نیست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۱

هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامتای مسلمانان من از اسلام خود دارم ندامت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۲

آنچه در مذهب رندان طریقت گنه استمیگساری نه که آزار دل مرد ره است

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۳

سودای پریشانم یک عمر پریشان داشتغافل که ززلف تو سودا زده سامان داشت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۴

آتشین روی تو را زلف نگویم دود استبلکه آن شعله طور است که مشک آلود است

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۵

مطرب عشق بقانون دگر پرده نواختکاندر این بزم مرا بیخبر و بیخود ساخت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۶

ساقی عشق چو می در قدح مستان ریختشحنه عقل چو بشنید زمجلس بگریخت

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۷

رعنا غزالم فصل بهار استمشکوی گلزار رشگ تتار است

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۸

بلای جان من خسته سرو بالاییستزخوان عشق مرا نعمتی والاییست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۷۹

از عالمش چه غم که خداوند یار اوستکون و مکان همه بکف اختیار اوست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۸۰

ترک من زلف سمن سا چو به رخ بربشکسترونق برگ گل و توده عنبر بشکست

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۲۸۱

شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاستشکوه در مرحله عشق زمعشوق خطاست