گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۴

دردیست غم عشق که درمان نپذیردبگذار مریض تو باین درد بمیرد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۵

بده ساقیا باده زآن جام سرمدکه با عقل شد نفس سرکش ممهد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۶

خامه تا نقش تو مصور کردعشق بر حسن تو نماز آورد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۷

هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشدلاجرم خضر خط او دیبه خضرا بپوشد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۸

تو آن نه ای که جفای تو دل بیازاردهلاکت غم تو جان رفته باز آرد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۵۹

تنگست حرم سر زخرابات برآریدمستانه سرا زخرقه طامات برآرید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۰

ساقیا زان می کهنه که مه نو سرزدرفت غم پیک طرب حلقه زنو بر در زد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۱

ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنندیک سینه پیش نه همه گر تیر میزنند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۲

شمعی چو تو می باید تا بزم بیارایدشاید نبود گر شمع بی دوست نمی شاید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۳

آیی چو در قیامت محشر بهم برآیداز شعله وجودت دود از عدم برآید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۴

بلا مفتون بالای تو باشدقمر روی دل آرای تو باشد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۵

کسی سر از قدم یار برنمی گیردکه جان دهد دل از این کار برنمی گیرد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۶

تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زدچون غرقه مردمک دوش غوطه بموج خون زد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۷

هر کرا عشق نهانی به زبان می آیدشمع سان آتش پیدایش به جان می آید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۸

بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزدبجز از قد تو از سرو عبیر تر نریزد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۶۹

طرب ایبلبلان بهار آمدشاخ گل در چمن ببار آمد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۰

عاشقی را کز لب لعلی شرابش می دهنداز دل بریان خود لابد کبابش می دهند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۱

نیک باشد هر آنچه یار کندعاشق این قول اختیار کند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۲

جان میدهم بسوغات باد ار پیامت آردکاین جان بپای جانان قدر اینقدر ندارد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۳

اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشدکه جان در مجلس جانان متاعی رایگان باشد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۴

عشق نگویی که بر قرار نماندحسن تو چون دید مستعار نماند

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۵

شکر از لعل تو گفتم که نشانی داردکی چو آن لعل شکربار بیانی دارد

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۶

اگر آن ترک سیه چشم به شیراز آیدبخت برگشته عشاق ز در باز آید

آشفتهٔ شیرازی

شمارهٔ ۳۷۷

گر سرو چو بالای تو چالاک نباشدور گل چو جمال تو طربناک نباشد