گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۹۸

جمع تو دیدم پس از این هیچ پریشان نشومراه تو دیدم پس از این همره ایشان نشوم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۹۹

هر نفسی تازه ترم کز سر روزن بپرمچونک بهارم تو شهی باغ توام شاخ ترم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۰

تیز دوم تیز دوم تا به سواران برسمنیست شوم نیست شوم تا بر جانان برسم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۱

کوه نیم سنگ نیم چونک گدازان نشومدیدم جمعیت تو چونک پریشان نشوم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۲

دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرمتا همه عمر بعد از این من شب و روز از آن خورم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۳

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برمور تو بگوییم که نی، نی شکنم شکر برم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۴

کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنمچونک چشیدم از لبش یاد شکر چرا کنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۵

میل هواش می کنم طال بقاش می زنمحلقه به گوش و عاشقم طبل وفاش می زنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۶

هر شب و هر سحر تو را من به دعا بخواستمتا به چه شیوه‌ها تو را من ز خدا بخواستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۷

دوش چه خورده‌ای بگو ای بت همچو شکرمتا همه سال روز و شب باقی عمر از آن خورم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۸

تا به کی ای شکر چو تن بی‌دل و جان فغان کنمچند ز برگ ریز غم زرد شوم خزان کنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰۹

ای تو بداده در سحر از کف خویش باده‌امناز رها کن ای صنم راست بگو که داده‌ام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۰

تا که اسیر و عاشق آن صنم چو جان شدمدیو نیم پری نیم از همه چون نهان شدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۱

گرم درآ و دم مده باده بیار ای صنملابه بنده گوش کن گوش مخار ای صنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۲

بیا هر کس که می خواهد که تا با وی گرو بندمکه سنگ خاره جان گیرد بپیوند خداوندم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۳

کشید این دل گریبانم به سوی کوی آن یارمدر آن کویی که می خوردم گرو شد کفش و دستارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۴

درخت و آتشی دیدم ندا آمد که جانانممرا می خواند آن آتش مگر موسی عمرانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۵

ز فرزین بند آن رخ من چه شهماتم چه شهماتممکن ای شه مکافاتم مکن ای شه مکافاتم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۶

تُرُش رویی و خشمینی چنین شیرین ندیده‌ستمز افسون‌هاش مجنونم ز افسان‌هاش سرمستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۷

به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستمچه مانی تو بدان صورت که از مردم شنیدستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۸

دلا مشتاق دیدارم غریب و عاشق و مستمکنون عزم لقا دارم من اینک رخت بربستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱۹

بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستمبرآمد موج آب چشم و خون دل نتانستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۰

اگر شد سود و سرمایه چه غمگینی چو من هستمبرآور سر ز جود من که لاتأسوا نمودستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۱

بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردمازیرا نعل اسبت را به هنگام چرا گردم