گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۲

طواف حاجیان دارم به گرد یار می‌گردمنه اخلاق سگان دارم نه بر مردار می‌گردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۳

تو تا دوری ز من جانا چنین بی‌جان همی‌گردمچو در چرخم درآوردی به گردت زان همی‌گردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۴

بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدمجوابم داد کای زیرک بگاهت نیز هم دیدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۵

دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارمقبول تو دعاها را بر آن باری چه حق دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۶

چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارمرخ زرین من منگر که پای آهنین دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۷

من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکم سر عالم نمی‌دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۸

همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازمکبوتر همچو من دیدی که من در جستن بازم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲۹

نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزمنه آن خنجر به کف دارم کز این پیکار بگریزم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۰

نهادم پای در عشق که بر عشاق سر باشممنم فرزند عشق جان ولی پیش از پدر باشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۱

مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشمچو غم بر من فروریزی ز لطف غم خجل باشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۲

تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشمعدم خود قابل هست است از آن هم نیز کم باشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۳

من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشمچو هنگام وصال آمد بتان را بت شکن باشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۴

چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشمچو هر خاری از او گل شد چرا من یاسمن باشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۵

به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانمچه خواهی کرد دل را خون و رخ را زرد می‌دانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۶

تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانموزین سرگشته مجنون چه می خواهی نمی‌دانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۷

چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانمچو چرخ صاف پرنورم به گرد ماه گردانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۸

ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایمکه روز و شب چو مجنونم سر زنجیر می خایم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳۹

من این ایوان نه تو را نمی‌دانم نمی‌دانممن این نقاش جادو را نمی‌دانم نمی‌دانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۰

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سمکه بنشست آن مه زیبا چو صد تنگ شکر پیشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۱

بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سمکه بنوشت آن مه بی‌کیف دعوت نامه‌ای پیشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۲

زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارمزهی در راه عشق تو دل بریان که من دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۳

بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارمدریدم پرده بی‌چون سر آن هم نمی‌دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۴

ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابمتا غرقه شده‌ست از تو در خون جگر خوابم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴۵

من دلق گرو کردم عریان خراباتمخوردم همه رخت خود مهمان خراباتم