گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۰

جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویمآن روز سیه بادا کو را بنمی‌جویم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۱

مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانمجز شیوه آن غمزه غمازه نمی‌دانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۲

دگربار دگربار ز زنجیر بجستماز این بند و از این دام زبون گیر بجستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۳

بیایید بیایید به گلزار بگردیمبر این نقطه اقبال چو پرگار بگردیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۴

حکیمیم طبیبیم ز بغداد رسیدیمبسی علّتیان را ز غم بازخریدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۵

بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریمبجز عشق به جز عشق دگر کار نداریم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۶

طبیبیم حکیمیم طبیبان قدیمیمشرابیم و کبابیم و سهیلیم و ادیمیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۷

از اول امروز چو آشفته و مستیمآشفته بگوییم که آشفته شدستیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۸

المنه لله که ز پیکار رهیدیمزین وادی خم در خم پرخار رهیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷۹

آن خانه که صد بار در او مایده خوردیمبر گرد حوالی‌گه آن خانه بگردیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۰

خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیمآواز خروس و سگ آن کوی شنیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۱

ما آتش عشقیم که در موم رسیدیمچون شمع به پروانه مظلوم رسیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۲

چون در عدم آییم و سر از یار برآریماز سنگ سیه نعره اقرار برآریم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۳

امروز مها خویش ز بیگانه ندانیممستیم بدان حد که ره خانه ندانیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۴

بشکن قدح باده که امروز چنانیمکز توبه شکستن سر توبه شکنانیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۵

صبح است و صبوح است بر این بام برآییماز ثور گریزیم و به برج قمر آییم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۶

چون آینه رازنما باشد جانمتانم که نگویم نتوانم که ندانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۷

امروز چنانم که خر از بار ندانمامروز چنانم که گل از خار ندانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۸

ای خواجه بفرما به کی مانم به کی مانممن مرد غریبم نه از این شهر جهانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸۹

ساقی ز پی عشق روان است روانملیکن ز ملولی تو کند است زبانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۹۰

از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیماز شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۹۱

خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیمکه از سفهش بس سر انگشت گزیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۹۲

بار دگر از راه سوی چاه رسیدیموز غربت اجسام بالله رسیدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۹۳

ما عاشق و سرگشته و شیدای دمشقیمجان‌داده و دل‌بستهٔ سودای دمشقیم