گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۸

ما را سفری فتاد بی‌ماآن جا دل ما گشاد بی‌ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۲۹

مشکن دل مرد مشتری رابگذار ره ستمگری را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۰

بیدار کنید مستیان رااز بهر نبیذ همچو جان را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۱

من چو موسی در زمان آتش شوق و لقاسوی کوه طور رفتم حبذا لی حبذا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۲

در میان پرده خون عشق را گلزارهاعاشقان را با جمال عشق بی‌چون کارها

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۳

غمزه عشقت بدان آرد یکی محتاج راکاو به یک جو برنسنجد هیچ صاحب تاج را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۴

ساقیا در نوش آور شیره عنقود رادر صبوح آور سبک مستان خواب‌آلود را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۵

ساقیا گردان کن آخر آن شرابِ صاف رامحو کن هست و عدم را بردران این لاف را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۶

پرده‌ی دیگر مزن جز پرده‌ی دلدار ماآن هزاران یوسف شیرینِ شیرین‌کار ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۷

با چنین شمشیر دولت تو زبون مانی چرا ؟گوهری باشی و از سنگی فرومانی چرا ؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۸

سکه رخسار ما جز زر مبادا بی‌شمادر تک دریای دل گوهر مبادا بی‌شما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۳۹

رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ماچشم بد دور از تو ای تو دیده بینای ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۰

درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شمامرگ بادا بی‌شما و جان مبادا بی‌شما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۱

جمله یارانِ تو سنگند و توی مرجان چرا ؟آسمان با جملگان جسمست و با تو جان چرا ؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۲

دولتی همسایه شد همسایگان را الصلازین سپس باخود نماند بوالعلی و بوالعلا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۳

دوش من پیغام کردم سوی تو استاره راگفتمش خدمت رسان از من تو آن مه‌پاره را

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۴

عقل دریابد تو را یا عشق یا جانِ صفا ؟لوح محفوظت شناسد یا ملایک بر سما ؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۵

ای وصالت یک زمان بوده فراقت سال‌هاای به زودی بار کرده بر شتر احمال‌ها

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۶

در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ مامحومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۷

آخر از هجران به وصلش دررسیدستی دلاصد هزاران سرّ ِ سرّ ِجان شنیدستی دلا

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۸

از پی شمس حق و دین دیده گریان مااز پی آن آفتابست اشک چون باران ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۴۹

خدمتِ شمس حق و دین یادگارت ساقیاباده گردان، چیست آخر داردارت ساقیا ؟

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۰

درد شمس الدین بود سرمایه درمان مابی سر و سامانی عشقش بود سامان ما

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۵۱

سر برون کن از دریچه جان ببین عشاق رااز صبوحی‌های شاه آگاه کن فساق را