گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۸۶

گفتم که عهد بستم وز عهد بد برستمگفتا چگونه بندی چیزی که من شکستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۸۷

گر جان منکرانت شد خصم جان مستماندر جواب ایشان خوبی تو بسستم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۸۸

رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادمدر بیخودی مطلق با خود چه نیک شادم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۸۹

صد بار مردم ای جان وین را بیازمودمچون بوی تو بیامد دیدم که زنده بودم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

اندر دو کون جانا بی‌تو طرب ندیدمدیدم بسی عجایب چون تو عجب ندیدم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۱

خواهم که کفک خونین از دیگ جان برآرمگفتار دو جهان را از یک دهان برآرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۲

یا رب چه یار دارم شیرین شکار دارمدر سینه از نی او صد مرغزار دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۳

من پاکباز عشقم تخم غرض نکارمپشت و پناه فقرم پشت طمع نخارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۴

بازآمدم خرامان تا پیش تو بمیرمای بارها خریده از غصه و زحیرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۵

پیش چنین جمال جان بخش چون نمیرمدیوانه چون نگردم زنجیر چون نگیرم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۶

ای چرخ عیب جویم وی سقف پرستیزمتا کی به گوشه گوشه از مکر تو گریزم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۷

آری ستیزه می کن تا من همی‌ستیزمچندین زبون نیم که ز استیز تو گریزم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۸

ای توبه‌ام شکسته از تو کجا گریزمای در دلم نشسته از تو کجا گریزم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۶۹۹

دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانمخط را کنی مسلسل یعنی که من نخوانم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۰

عالم گرفت نورم بنگر به چشم‌هایمنامم بها نهادند گرچه که بی‌بهایم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۱

آوازه جمالت از جان خود شنیدیمچون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۲

درده شراب یک سان تا جمله جمع باشیمتا نقش‌های خود را یک یک فروتراشیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۳

من آن شب سیاهم کز ماه خشم کردممن آن گدای عورم کز شاه خشم کردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۴

اشکم دهل شده‌ست از این جام دم به دممی زن دهل به شکر دلا لم و لم و لم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۵

از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیماز رشک و غیرت است که در چادری شدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۶

برخیز تا شراب به رطل و سبو خوریمبزم شهنشه‌ست نه ما باده می خریم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۷

چیزی مگو که گنج نهانی خریده‌امجان داده‌ام ولیک جهانی خریده‌ام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۸

ای گوش من گرفته توی چشم روشنمباغم چه می بری چو توی باغ و گلشنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۰۹

ما قحطیان تشنه و بسیارخواره‌ایمبیچاره نیستیم که درمان و چاره‌ایم