گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۰

با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیمبا چشم تو ز باده و خمار فارغیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۱

بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیمحاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۲

ما در جهان موافقت کس نمی‌کنیمما خانه زیر گنبد اطلس نمی‌کنیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۳

خیزید عاشقان که سوی آسمان رویمدیدیم این جهان را تا آن جهان رویم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۴

چند روی بی‌خبر آخر بنگر به بامبام چه باشد بگو بر فلک سبزفام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۵

هر کی بمیرد شود دشمن او دوستکامدشمنم از مرگ من کور شود والسلام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۶

امشب جان را ببر از تن چاکر تمامتا نبود در جهان بیش مرا نقش و نام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۷

لولیکان تویم در بگشا ای صنملولیکان را دمی بار ده ای محتشم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۸

ای تو ترش کرده رو تا که بترسانیمبسته شکرخنده را تا که بگریانیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۱۹

پیشتر آ می لبا تا همه شیدا شویمبیشتر آ گوهرا تا همه دریا رویم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۰

بار دگر ذره وار رقص کنان آمدیمزان سوی گردون عشق چرخ زنان آمدیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۱

خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیمآب حیات توایم گرچه به شکل آتشیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۲

بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردمز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۳

نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارمکه لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۴

همه جمال تو بینم چو چشم باز کنمهمه شراب تو نوشم چو لب فراز کنم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۵

نگفتمت مرو آنجا که آشنات منمدر این سراب فنا چشمهٔ حیات منم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۶

بیار باده که دیر است در خمار تواماگرچه دلق کشانم نه یار غار توام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۷

به غم فرونروم باز سوی یار رومدر آن بهشت و گلستان و سبزه زار روم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۸

مرا اگر تو نخواهی منت به جان خواهموگر درم نگشایی مقیم درگاهم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۲۹

اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیمز شرط‌ها بگذشتیم و رایگان کردیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۳۰

چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیممیان مجلس جان حلقه حلقه می گردیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۳۱

اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیموگر سگان تو را فرش سیم خام کنیم

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۳۲

به حق آنک بخواندی مرا ز گوشه باماشارتی که بکردی به سر به جای سلام

مولانا

غزل شمارهٔ ۱۷۳۳

به جان عشق که از بهر عشق دانه و دامکه عزم صد سفرستم ز روم تا سوی شام