گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۴۱۶

می رود آخر چو از تن پس ز تن جان را چه حظخانه گر از لعل و یاقوت است مهمان را چه حظ

سعیدا

شمارهٔ ۴۱۷

خویش را یکبارگی تا سختم از دل وداعاز میان ما و او برخاست رسم انقطاع

سعیدا

شمارهٔ ۴۱۸

ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوعتابعانت به همه طبع و طبایع مطبوع

سعیدا

شمارهٔ ۴۱۹

نه پنبه از پی راحت گذاشتم بر داغفتیله ای است که آتش گذاشتم به چراغ

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۰

بر کف آیینه نه دستی دگر بردار ایاغخوش نباشد بی می و محبوب رفتن سیر باغ

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۱

پیش رویش کرد پنهان مهر در روزن چراغکی تواند شد بلی چون روز شد روشن چراغ

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۲

ترک دنیا کن و از دنیا ملافچند باشی چون زنان زیر لحاف

پروین اعتصامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰

بد منشانند زیر گنبد گرداناز بدشان چهر جان پاک بگردان

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۳

چو نیست معنی باطن به تخت و جاه ملافنشین به روی حصیر ای دلا و زر می باف

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۴

ماه ما بالذات یک ماه است و اسما مختلفشمس یک شمس است لیک امروز فردا مختلف

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۵

تنم چو روح سبک گشته در هوای لطیفز بوی خویش چو گل کرده ام غذای لطیف

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۶

گوشه ای نیست که آن جا نرسد پای فراقمنزلی نیست که خالی نبود جای فراق

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۷

زند بر ابر نیسان طعن خشکی گوهر عاشقمحیطی را نیارد در نظر چشم تر عاشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۸

چه غم از قبله و از قبله نما دارد عشقکه به هر گردش دل رو به خدا دارد عشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۲۹

به دلی سخت و دلی نرم نظر دارد عشقبه نگاه از دل فولاد گذر دارد عشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۰

گریه را سرکرد چشمم باز طوفان کرد عشقکاسه آب دلم را بحر عمان کرد عشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۱

لاله و صد برگ رعنا نیست در گلزار عشقداغ نومیدی است زیب گوشه دستار عشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۲

بیرون ز عقل هاست در این جا شمار عشقپیداست کار عقل و هویداست کار عشق

پروین اعتصامی

قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱

حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۳

تا نگذری ز سر نروی از قفای عشقسر مانده کوه قاف در این ره به پای عشق

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۴

بسکه دلگیرم ز چین گوشه ابروی خلقروی خود را هم نمی بینم دگر چون روی خلق

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۵

دانی چه بود باده گلگون ز رگ تاکلعلی است که کردند برون از جگر خاک

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۶

بی حجابانه برآورده سر از دامن خاکبه هوای لب شکرشکنت پنجه تاک

سعیدا

شمارهٔ ۴۳۷

کو دلی کز ستم چرخ نباشد غمناکدیده ای کو که نباشد ز جفایش نمناک