گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۱

تا بنده شدم چو مهر تابنده شدمفارغ ز غم رفته و آینده شدم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۲

تنها نه به هجر آشنا گردیدماندر ره آشنا چها گردیدم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۳

گر دل گویم تو را ز جان می ترسمور جان خوانم هم از جهان می ترسم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۴

یک سو شادی است در جهان یک سو غمیک سو زخم است جمع و یک سو مرهم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۵

من خانه آن ماه جبین می دانمگاهی به گمان گه به یقین می دانم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۶

من گرچه ز عشق گفتگو نتوانمقطع طلب روی نکو نتوانم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۷

گر باده تو رسد به من مل چه کنمچون روی تو بینم هوس گل چه کنم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۸

هر ذره مدان ز خود کمش می بینمهر مور به دست خاتمش می بینم

سعیدا

شمارهٔ ۱۰۹

شوخی که بری ز عالمش می بینممعنی است ولی در آدمش می بینم

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۷ - امید و نومیدی

به نومیدی سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۰

چشمی که از او دو عالمش می بینمروزش حیران و شب نمش می بینم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۱

دنیا که وفایش و بقایش معلومدردش معلوم و هم دوایش معلوم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۲

ما دلق ریای خویشتن سوخته ایمتا طرز طریق فقر آموخته ایم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۳

تا مشعل دید عیب خامش کردیمفکر بد و نیک را فرامش کردیم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۴

جز ناله کسی همنفس خویش ندیدیمجز درد کسی محرم این ریش ندیدیم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۵

ما منتهییم و مبتدا هم ماییمجام می و جام جم نما هم ماییم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۶

بیرون و درون برو بیا هم ماییماشکسته و سنگ و مومیا هم ماییم

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۷

آدم یک آدم است و یک صورت و جانلیکن تفریق در مقام است و مکان

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۸

ای بسته میان تو کمر بر دل و جانبادا دو جهان فدای آن موی میان

سعیدا

شمارهٔ ۱۱۹

عالم جسم و محمدش آمده جانچو جان گفتم چو روح گردید روان

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۸ - اندوه فقر

با دوک خویش پیرزنی گفت وقت کارکاوخ ز پنبه ریشتنم موی شد سفید

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۰

ای از تو جهانیان به دادند و فغانخورشید و قمر در طلبت سرگردان

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۱

یاری دارم که روش دیدن نتوانوز سلسله موش بریدن نتوان

سعیدا

شمارهٔ ۱۲۲

عرفان به خدا هیچ ندارند جهاناین حرف سبک نیست گران است گران