گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۱

کرده ام از خون دل خالی ایاغ خویش رامی رسانم از می حسرت دماغ خویش را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۲

داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش راکردی آزاد از غم عالم غلام خویش را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۳

بسکه با حیرت برآوردیم کام خویش رابر جبین ما نویسد عشق نام خویش را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۴

آنکه گرداند ز ما دانسته راه خویش راکاش می آموخت برگشتن نگاه خویش را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۵

در دل گداختیم تمنای خویش راشاید که ناله گرم کند جای خویش را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۶

مو به مو مژگان تر باید شکار عشق راگریه بسیار است ابر نوبهار عشق را

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۱۰ - کارگاه حریر

به کرم پیله شنیدم که طعنه زد حلزونکه کار کردن بیمزد عمر باختن است

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۷

لاله می روید ز بستر ناتوان عشق راشعله پرورده است مغز استخوان عشق را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۸

مکن در بزم روشن وصف آن شیرین شمایل راکه رشک آتش زند در سینه جان شمع محفل را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۲۹

نفریبد به خیال نگهت خواب مرانبرد جلوه وصل تو به مهتاب مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۰

با تمنای تو بسیار حساب است مرادرس دل خوانده امآیینه کتاب است مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۱

دل و درد تو که صبر است و قرار است مرامن و یاد تو که باغ است و بهار است مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۲

خواب پرواز حرام است مراآشیان حلقه دام است مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۳

سرمه حیرتش اکسیر نگاه است مراسایه گل به نظر چشم سیاه است مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۴

ز بسکه گردش چشم تو دیده مست مراز دل ربوده به غیر از تو هر چه هست مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۵

از دل مردم عالم خبری نیست مراچه کنم غیر وفا نامه بری نیست مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۶

بی رخت شکوه ز بخت سیهی نیست مرالاف طاقت زده ام کم گنهی نیست مرا

پروین اعتصامی

شمارهٔ ۱۱۱ - کاروان چمن

گفت با صید قفس مرغ چمنکه گل و میوه خوش و تازه رس است

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۷

کو گریه ای که بی خبر از جا برد مراغافل به باغبانی صحرا برد مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۸

باده چون زور آورد هشیار می سازد مراخواب چون گردد گران بیدار می سازد مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۳۹

پرکاویدم دل خودم راجستم آب وگل خودم را

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۴۰

جنون به مستی و هشیاری آزمود مراز بسکه محو تو بودم ز خود ربود مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۴۱

لعلت زجام شیر و شکر می دهد مراساغر ز آبروی گوهر می دهد مرا

اسیر شهرستانی

شمارهٔ ۴۲

چمن جلوه کن غبار مراسبز کن باغ انتظار مرا