گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اسیر شهرستانی

دل با خیال لعل تو پیوند کرده است

شمارهٔ ۱۱۸

در جام زهر چاشنی قند کرده است

اسیر شهرستانی

گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است

شمارهٔ ۱۱۹

اشک رنگینم جهان را لاله زاری کرده است

اسیر شهرستانی

شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است

شمارهٔ ۱۲۰

سبزه اش تاب از نسیم جعد سنبل خورده است

اسیر شهرستانی

مزه عمر جنون بوی بهار آمده است

شمارهٔ ۱۲۱

نمک مجلس مستان به چه کار آمده است

اسیر شهرستانی

چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است

شمارهٔ ۱۲۲

صبح رویش ز شبیخون بهار آمده است

اسیر شهرستانی

کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است

شمارهٔ ۱۲۳

آن دانه صرف برده که در خاک مانده است

اسیر شهرستانی

سربلندیها غباری بوده است

شمارهٔ ۱۲۴

آسمان هم خاکساری بوده است

اسیر شهرستانی

چون دور ز وصل یار می بوده است

شمارهٔ ۱۲۵

دل در بر من چه کار می بوده است

اسیر شهرستانی

خط او دام هوش گردیده است

شمارهٔ ۱۲۶

لاله ریحان فروش گردیده است

عطار نیشابوری

طرقوا یا عاشقان کین منزل جانان ماست

غزل شمارهٔ ۳۵

زانچه وصل و هجر او هم درد و هم درمان ماست

اسیر شهرستانی

گرچه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است

شمارهٔ ۱۲۷

طالعم را توبه در اوج شکستن دیده است

اسیر شهرستانی

باغها از سایه ابر بهاری دیده است

شمارهٔ ۱۲۸

دیده ما صرفه ها در گریه باری دیده است

اسیر شهرستانی

درد می دردی به ایاغت نرسیده است

شمارهٔ ۱۲۹

بوی گل داغی به دماغت نرسیده است

اسیر شهرستانی

طراوت چمن از خون دل فشانیهاست

شمارهٔ ۱۳۰

بهار عشرت ایام دل جوانیهاست

اسیر شهرستانی

شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است

شمارهٔ ۱۳۱

جام و کدوی باده پرستان جم و کی است

اسیر شهرستانی

آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است

شمارهٔ ۱۳۲

حیرانیم بهار بهشت نظاره ای است

اسیر شهرستانی

می کشی درد ته جام کسی است

شمارهٔ ۱۳۳

بیخودی بویی ز پیغام کسی است

اسیر شهرستانی

سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است

شمارهٔ ۱۳۴

بازگشتم چون تماشا با گل روی کسی است

اسیر شهرستانی

جلوه سرو روان قافله بیهوشی است

شمارهٔ ۱۳۵

گردش چشم سیه مکتب بازیگوشی است

اسیر شهرستانی

گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است

شمارهٔ ۱۳۶

میی که حوصله بخشد به شیشه بیهوشی است

عطار نیشابوری

تا آفتاب روی تو مشکین نقاب بست

غزل شمارهٔ ۳۶

جان را شب اندر آمد و دل در عذاب بست

اسیر شهرستانی

کلید زبانم به دست خاموشی است

شمارهٔ ۱۳۷

حکایتم همه افسانه فراموشی است

اسیر شهرستانی

در حقیقت عاشق و معشوق را دل ها یکی است

شمارهٔ ۱۳۸

شیشه را از روی نسبت اصل با خارا یکی است

اسیر شهرستانی

تماشا باز در چشمم نهانی است

شمارهٔ ۱۳۹

نگه در پرده مست جانفشانی است