گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اسیر شهرستانی

دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت

شمارهٔ ۱۶۲

در آب لعل آتش ما پیچ و تاب داشت

اسیر شهرستانی

منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت

شمارهٔ ۱۶۳

ذره تا خورشید مغز استخوان ما نداشت

اسیر شهرستانی

شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت

شمارهٔ ۱۶۴

راز عاشق خاطر افسانه پیرایی نداشت

اسیر شهرستانی

کار اشکم بی تو از صحرا گذشت

شمارهٔ ۱۶۵

قطره زد چندان که از دریا گذشت

اسیر شهرستانی

در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت

شمارهٔ ۱۶۶

چشم داری از خیال خواب می باید گذشت

عطار نیشابوری

عزیزا هر دو عالم سایه توست

غزل شمارهٔ ۳۹

بهشت و دوزخ از پیرایه توست

اسیر شهرستانی

دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت

شمارهٔ ۱۶۷

ز رشک دیده چه گویم به دل چه حال گذشت

اسیر شهرستانی

حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت

شمارهٔ ۱۶۸

آتش رشک چو آب از سر پروانه گذشت

اسیر شهرستانی

شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت

شمارهٔ ۱۶۹

راز پنهان دو عالم از دل ما فاش گشت

اسیر شهرستانی

یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت

شمارهٔ ۱۷۰

یا خط بیزاری امید می باید نوشت

اسیر شهرستانی

آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت

شمارهٔ ۱۷۱

چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت

اسیر شهرستانی

دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت

شمارهٔ ۱۷۲

عاقبت دیوانه اش دیدم ز سودای خطت

اسیر شهرستانی

چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت

شمارهٔ ۱۷۳

نمود روی دلی عشق و هر چه بود گرفت

اسیر شهرستانی

درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۴

نسخه بیتابی از سیماب می باید گرفت

اسیر شهرستانی

عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۵

بی تکلف مشربی را یاد می باید گرفت

اسیر شهرستانی

در شب آدینه بزم حال می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۶

صبح شنبه جام مالامال می باید گرفت

عطار نیشابوری

عقل مست لعل جان افزای توست

غزل شمارهٔ ۴۰

دل غلام نرگس رعنای توست

اسیر شهرستانی

رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت

شمارهٔ ۱۷۷

کلید گلشن حسن از کف بهار گرفت

اسیر شهرستانی

افسون غم ز خاطر من می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۸

راه شکفتگی به چمن می توان گرفت

اسیر شهرستانی

یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت

شمارهٔ ۱۷۹

نام او بردم ز لب تا گوش مستان گل شکفت

اسیر شهرستانی

هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت

شمارهٔ ۱۸۰

تذروستان شود روی زمین از موج جولانت

اسیر شهرستانی

چو گل بر غنچه می خندد دهانت

شمارهٔ ۱۸۱

زند سیلی به نسرین ارغوانت

اسیر شهرستانی

ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج

شمارهٔ ۱۸۲

مهر توام نواخت به آتش چه احتیاج

اسیر شهرستانی

می کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ

شمارهٔ ۱۸۳

گردد از شوق نگاهی شهد می در شیشه تلخ