گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اسیر شهرستانی

چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد

شمارهٔ ۲۴۹

عکس رویت شیشه آیینه را پر باده کرد

اسیر شهرستانی

دلم در آتش رشک چراغ می سوزد

شمارهٔ ۲۵۰

که با خیال که شبها دماغ می سوزد

اسیر شهرستانی

آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد

شمارهٔ ۲۵۱

گر فتد سایه عشق به زمین می سوزد

اسیر شهرستانی

جان سختی دلم را بیداد می شناسد

شمارهٔ ۲۵۲

قدر ستم کشان را فرهاد می شناسد

اسیر شهرستانی

گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

شمارهٔ ۲۵۳

گداختم که به آیینه ات نفس نرسد

اسیر شهرستانی

دل ز تاراج نگاه شعله بازش می رسد

شمارهٔ ۲۵۴

گفتن افسانه سوز و گدازش می رسد

اسیر شهرستانی

هستیم از بس غبار خاطر احباب شد

شمارهٔ ۲۵۵

هر سر مژگان من سرچشمه سیلاب شد

اسیر شهرستانی

از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد

شمارهٔ ۲۵۶

در گل ساغر بهار خاطر ما بشکفد

عطار نیشابوری

این گره کز تو بر دل افتادست

غزل شمارهٔ ۴۸

کی گشاید که مشکل افتادست

اسیر شهرستانی

دل افسرده هر خام جوش ما نمی داند

شمارهٔ ۲۵۷

کسی تا می ننوشد نشیه صهبا نمی داند

اسیر شهرستانی

ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند

شمارهٔ ۲۵۸

نفس از خرابی دل به کف غبار ماند

اسیر شهرستانی

غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند

شمارهٔ ۲۵۹

تغافلت به سپاه فرنگ می ماند

اسیر شهرستانی

یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند

شمارهٔ ۲۶۰

گوشه گیرم که چنین در به درم ساخته اند

اسیر شهرستانی

هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند

شمارهٔ ۲۶۱

روزی ما از سر خوان محبت داده اند

اسیر شهرستانی

درها به روی ناز و تماشا گشاده اند

شمارهٔ ۲۶۲

دل برده اند و در عوض آیینه داده اند

اسیر شهرستانی

در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می خواند

شمارهٔ ۲۶۳

خط دیوانی زنجیر را فرزانه می خواند

اسیر شهرستانی

عشق اول بر دل غم پرور آتش می زند

شمارهٔ ۲۶۴

شعله چون بیدار شد بر بستر آتش می زند

اسیر شهرستانی

نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند

شمارهٔ ۲۶۵

بوی گل بر آتش افسرده دامن می زند

اسیر شهرستانی

چند غفلت صید ایمانم کند

شمارهٔ ۲۶۶

کافری کو تا مسلمانم کند

عطار نیشابوری

مرا در عشق او کاری فتادست

غزل شمارهٔ ۴۹

که هر مویی به تیماری فتادست

اسیر شهرستانی

به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند

شمارهٔ ۲۶۷

به شمع مهر و وفا خصمی صبا چه کند

اسیر شهرستانی

کی سر شوریده من فکر سامان می کند

شمارهٔ ۲۶۸

چاک های سینه ام کار گریبان می کند

اسیر شهرستانی

بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می کند

شمارهٔ ۲۶۹

گریه من دشت را دامان گلچین می کند

اسیر شهرستانی

گاهی از نگه به رخم خنده می کند

شمارهٔ ۲۷۰

چندانکه بیش می کشدم زنده می کند