گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

همهٔ شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر

جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر

قالب‌های شعری

غزل
قصیده
مثنوی
قطعه
رباعی
دوبیتی

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

اسیر شهرستانی

ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس

شمارهٔ ۲۹۳

ز دل ندادن خویی در آتشم که مپرس

اسیر شهرستانی

سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس

شمارهٔ ۲۹۴

به خون تپیده ام احوال صیدگاه مپرس

اسیر شهرستانی

آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش

شمارهٔ ۲۹۵

طره هر موج دریا گو خم فتراک باش

اسیر شهرستانی

ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش

شمارهٔ ۲۹۶

لعل تو خنده کار و دو عالم نمک فروش

عطار نیشابوری

عزم آن دارم که امشب نیم مست

غزل شمارهٔ ۵۲

پای کوبان کوزه دردی به دست

اسیر شهرستانی

در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط

شمارهٔ ۲۹۷

آشناییها غلط نا آشناییها غلط

اسیر شهرستانی

عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ

شمارهٔ ۲۹۸

از پر طاوس تا بال هما داغ است داغ

اسیر شهرستانی

چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام

شمارهٔ ۲۹۹

در طلسم یک تغافل بوده ام تا بوده ام

اسیر شهرستانی

کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده ام

شمارهٔ ۳۰۰

پا به دامان تحمل تا کمر پیچیده ام

اسیر شهرستانی

در بزم تواضع طلبی سخت غریبم

شمارهٔ ۳۰۱

خونگرمی تعظیم نداده است فریبم

اسیر شهرستانی

رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم

شمارهٔ ۳۰۲

می تپم در خون شهید انتظار کیستم

اسیر شهرستانی

می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم

شمارهٔ ۳۰۳

گل نبویم آشیان پرواز بلبل نیستم

اسیر شهرستانی

یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

شمارهٔ ۳۰۴

در خیال مصرعی بودم زمینی یافتم

اسیر شهرستانی

از تمنای تو سرگرم تمنای خودم

شمارهٔ ۳۰۵

می کنم یاد تو و محو تماشای خودم

اسیر شهرستانی

که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم

شمارهٔ ۳۰۶

سراسر مهربانی بودم بیدادی که من دیدم

عطار نیشابوری

دلی کز عشق جانان دردمند است

غزل شمارهٔ ۵۳

همو داند که قدر عشق چند است

اسیر شهرستانی

پرورده عشقم دل بی ریش ندارم

شمارهٔ ۳۰۷

شرمندگی از عشق ستم کیش ندارم

اسیر شهرستانی

ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم

شمارهٔ ۳۰۸

جنون دیوانه می گردد ز افعالی که من دارم

اسیر شهرستانی

کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم

شمارهٔ ۳۰۹

که همچون شعله صد گنج شرر در آستین دارم

اسیر شهرستانی

دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم

شمارهٔ ۳۱۰

حاصلی نمی خواهم برق خوشه چین دارم

اسیر شهرستانی

نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم

شمارهٔ ۳۱۱

نسیم بی نیازم کی ز منع این و آن ترسم

اسیر شهرستانی

نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم

شمارهٔ ۳۱۲

گناه سوخته ما را به انفعال قسم

اسیر شهرستانی

دل نیستم که منتی از آرزو کشم

شمارهٔ ۳۱۳

چون شعله می ز میکده آبرو کشم

اسیر شهرستانی

بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم

شمارهٔ ۳۱۴

گر چنین خواهد گذشتن وای بر جان دلم