شعرِ فارسی

اگر تو عاشقی معشوق دور است

غزل شمارهٔ ۶۳

وگر تو زاهدی مطلوب حور است

شمارهٔ ۵۸ - و له ایضا

خواهم که حاجت من بیدل روا کنیخواهم که با وصال خودم آشنا کنی

شمارهٔ ۵۹ - مجارات

ای روز روشنت ز شب تیره در حجابوی زیر سایه بان سر زلفت آفتاب

شمارهٔ ۶۰ - فی البدیهه

نوروز و عید ماست که روی تو دیده ایموز شام غم به صبح سعادت رسیده ایم

شمارهٔ ۶۱ - و له ایضا

از هر چه هست و بود می خوشگوار بهوز می به پیش من لب شیرین یار به

شمارهٔ ۶۲ - و له ایضا

ساقی بیار باده و مطرب بساز سازتا برگ عیش را بود از نغمه تو ساز

شمارهٔ ۶۳ - و له ایضا

نیست در عالم کسی همتای تومن بنازم پیش سر تا پای تو

شمارهٔ ۶۴ - خواجوی کرمانی غیبت شیخ سعدی کرد این مدح گفته شد

حیات جاودان شد جان سعدیز عشق آمد پدید ایمان سعدی

شمارهٔ ۶۵ - این شعر در حضور شیخ ابواسحاق بن محمود شاه گفته شد

خواجوی دزد کابلی از شهر کرمان می رسدموری است او در شاعری نزد سلیمان می رسد

شمارهٔ ۶۶ - جواب شیخ سعدی

ماه ملایک منظری سنگین دلی سیمین بریرشک بتان آزری جان و دل از من می بری

شمارهٔ ۶۷ - و له ایضا

از پرده صبح دوم خورشید تابان می رسدیا در بر صاحبدلان آن راحت جان می رسد

چه رخساره که از بدر منیر است

غزل شمارهٔ ۶۴

لبش شکر فروش جوی شیر است

شمارهٔ ۶۸ - جواب شیخ

ای ساقی سیمین دهن در ده شراب ناب راخاکم به باد غم مده بر آتشم زن آب را

شمارهٔ ۶۹ - و له ایضا

تا کی من سرگردان در عشق تو درمانمای عشق تو در جانم وی درد تو درمانم‏

شمارهٔ ۷۰ - و له ایضا

ساقی بیا و جام طرب پرشراب کنبیدار باش و دیده غفلت به خواب کن

شمارهٔ ۷۱ - و له ایضا

ای گل هزار بلبل بیدل اسیر تستتنگ شکر خجل ز لب دلپذیر تست

شمارهٔ ۷۲ - و له ایضا

روز نوروز و هوای چمن و فصل بهارخوش بود جام می و بوی گل و روی نگار

شمارهٔ ۷۳ - و له ایضا

من نکنم توبه ز معشوق و میتوبه ز معشوقه و می تا به کی

شمارهٔ ۷۴ - و له

اگر آن یار یار من باشدمونس روزگار من باشد

شمارهٔ ۷۵ - و له

آن بت که چشم مستش دل ها همی ربایدخواهم لبش ببوسم خوش باشد ار برآید

شمارهٔ ۷۶ - و له ایضا

من آن معشوق می خواهم که یار مهربان است اوچه جای جان شیرینم که شیرین تر ز جان است او

شمارهٔ ۷۷ - و له ایضا

الا ای سرو نسرین بر که سنبل بر سمن داریخطا در طره ی پرچین حبش گرد ختن داری

هر که را ذره ای ازین سوز است

غزل شمارهٔ ۶۵

دی و فرداش نقد امروز است

روی تو شمع آفتاب بس است

غزل شمارهٔ ۶۶

موی تو عطر مشک ناب بس است