شعرِ فارسی

عشق جمال جانان دریای آتشین است

غزل شمارهٔ ۹۱

گر عاشقی بسوزی زیرا که راه این است

شیر در کار عشق مسکین است

غزل شمارهٔ ۹۲

عشق را بین که با چه تمکین است

بت ترسای من مست شبانه است

غزل شمارهٔ ۹۳

چه شور است این کزان بت در زمانه است

هر که درین دیرخانه مرد یگانه است

غزل شمارهٔ ۹۴

تا به دم صور مست درد مغانه است

ای به وصفت گم شده هرجان که هست

غزل شمارهٔ ۹۵

جان تنها نه خرد چندان که هست

خراباتی است پر رندان سرمست

غزل شمارهٔ ۹۶

ز سر مستی همه نه نیست و نه هست

شادی به روزگار شناسندگان مست

غزل شمارهٔ ۹۷

جانها فدای مرتبه نیستان هست

بی تو از صد شادیم یک غم به است

غزل شمارهٔ ۹۸

با تو یک زخمم ز صد مرهم به است

نور ایمان از بیاض روی اوست

غزل شمارهٔ ۹۹

ظلمت کفر از سر یک موی اوست

شمع رویت را دلم پروانه ای است

غزل شمارهٔ ۱۰۰

لیک عقل از عشق چون بیگانه ای است

گر جمله تویی همه جهان چیست

غزل شمارهٔ ۱۰۱

ور هیچ نیم من این فغان چیست

ای دلشده دلربای من کیست

غزل شمارهٔ ۱۰۲

از جای شدم به جای من کیست

در عشق قرار بی قراری است

غزل شمارهٔ ۱۰۳

بدنامی عشق نام داری است

طریق عشق جانا بی بلا نیست

غزل شمارهٔ ۱۰۴

زمانی بی بلا بودن روا نیست

ای رفیقان بشنوید این داستان

بخش ۱

بشنوید این داستان از راستان

می زدندی فاش بی اندازه تر

بخش ۲

کوس رسوایی بلند آوازه تر

بخش ۳ - حدیث قدسی:من تقرب الی شبراً تقربت ذراعا و من تقرب ذراعا تقربت باعا

هرکه نزدیک من آید یک ذراعمن روان گردم سوی او باع باع

بخش ۴ - بیان بقیه قصه طوطی و شاه

چونکه شه را بود با طوطی نظرکرده خو با نطق او شام و سحر

بخش ۵ - به جزیره فرستادن شاه طوطی را

یک جزیره بود در اقلیم شاهبود تا پاتخت شه شش ماه راه

بخش ۶ - در بیان عهد و پیمان گرفتن شاه از طوطی

گفت از هجرانت اکنون ای هماچاره نبود چون ستیزم با قضا

بخش ۷ - نصیحت شاه برای طوطی

گرچه از من می شوی اکنون جدادر جزیره هست پیری رهنما

بخش ۸ - حدیث:من مات ولم یعرف امام زمانه فقد مات میتة الجاهلیه

پیر نبود آنکه مویش شد سفیدپیر نبود آنکه بالایش خمید

سخن عشق جز اشارت نیست

غزل شمارهٔ ۱۰۵

عشق در بند استعارت نیست

بخش ۹ - عهد و میثاق شاه با طوطی

گفت شه باشد مرا عهد دیگرزینهار آن را میفکن از نظر