شعرِ فارسی

بخش ۹۸ - تضرع به درگاه بی نیاز چاره ساز

ای خدا بنگر به این بار گرانناقه ای دارم ضعیف و ناتوان

طمع وصل تو مجالم نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۴

حصه زین قصه جز خیالم نیست

بخش ۹۹ - تتمه حکایت ابرهه و استغاثه به ولی عصر ع

الغرض آن پیل برجا ایستادهست این حیوان خدایا یا جماد

بخش ۱۰۰ - تتمه داستان طوطی و شاه

خورد چون طوطی فریب زاغ شومروز و شب شد همنشین فوج بوم

بخش ۱۰۱ - حکایت شخصی که به چاه رفت و در ته چاه اژدها دید

سخت ماند داستانت ای عموقصه آن را که در چه شد فرو

بخش ۱۰۲ - در بیان عسل خاک آلوده در وسط چاه و مشغول شدن به آن

انگبینی از دهانشان ریختهانگبین با خاک و زهر آمیخته

بخش ۱۰۳ - حکایت زبون شدن پلنگ در دست آدمیزاد

آن شنیده ستی پلنگی شیرگیرآمد از کهسار سیل آسا به زیر

بخش ۱۰۴ - مناجات به درگاه قاضی الحاجات

ای خدا ای چاره ی بیچارگانرهنمای گمرهان آوارگان

بخش ۱۰۵ - حکایت یکی از آشنایان این زمان و محبان صوری

آشنایی بود ما را در جهانآشنا در آشکارا و نهان

روزگاری از سخن لب دوختم

بخش ۱۰۶

تا سخن از شاه خود آموختم

بخش ۱۰۷ - در صفت عشق و کیفیت آن

عشق نارالله باشد مؤصدهمطلع بر جان ما و افیده

بخش ۱۰۸ - حکایت زلیخا و ملاقات او یوسف علیه السلام را

چون زلیخا شد اسیر بند عشقگردنش افتاد در آوند عشق

آفتاب رخ تو پنهان نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۵

لیک هر دیده محرم آن نیست

بخش ۱۰۹ - در بیان منع کردن مجنون فصاد را که نشتر به بدن لیلی می رسد

از قضا مجنون ز تب شد ناتوانفصد فرمودی طبیب مهربان

بخش ۱۱۰ - در بیان گردیدن مجنون گرد سگ کوی لیلی

هر سگی در کوی او دارد گذاردرد او یارب به جان من گذار

بخش ۱۱۱ - حکایت شوریده ای که به کلیسای نصاری رفت

بود یک شوریده در شهر هریاز بد و از نیک این عالم بری

بخش ۱۱۲ - در بیان آنکه نزد عاقل هرچه هست علامت توحید است و معنی بی نشانی خدا چیست

آنکه او باشد نشان خویشتنبی نشان کی باشد او ای مؤتمن

بخش ۱۱۳ - تتمه حکایت آن مرد شوریده حال

چون به آنجا آمد آن بی نام و ننگدر کلیسا اندر آمد بیدرنگ

بخش ۱۱۴ - در بیان حکایت میرفندرسکی و کفار روم و فرنگ

آن شنیده ستی که میرفندرسککش بود یا رب ختام روح و مسک

بخش ۱۱۵ - اتمام اذان مرحوم میرقدس سره و احرام بستن به نماز

آمد از بام و به گنبد پا نهاداندر آنجا رو به کعبه ایستاد

بخش ۱۱۶ - رجوع به تتمه حکایت مرد شوریده ی هروی و اهل کلیسا

پیش آن شوریده افتادند خاککی نجات ما ز هر عطب و هلاک

بخش ۱۱۷ - مطلع شدن شیخ فقیه از عمل و قول آن شوریده

گفت با وی از پس صد اعتذارکی وجودت گلشن دین را بهار

بخش ۱۱۸ - در بیان طریق تحصیل علم و معرفت و رسیدن به اجتهاد و یقین

هر رهی رفتن ندارد پای مزدای بسی ره کاندران غول است و دزد

سرو چون قد خرامان تو نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۶

لعل چون پسته خندان تو نیست