شعرِ فارسی

بخش ۱۱۹ - بیان حدیث الطرق الی الله بعدد انفاس الخلایق

چشم جمله بر یکی از هر طرفتیر باشد بی حد و واحد هدف

بخش ۱۲۰ - در مناجات با قاضی الحاجات و استغاثه به آستان امام عصر ع

ای خدا ای رهنمای گمرهانای تو دانا هم به پیدا و نهان

بخش ۱۲۱ - رجوع به تتمه حکایت زلیخا و حضرت یوسف

آن زلیخا بود در این گفتگوکامد از دروازه بانگ طرقوا

بخش ۱۲۲ - اشاره به حدیث قدسی که فرمود دل دوستان خود را از طینت ابراهیم و موسی و عیسی و محمد ص آفریده ام

جان ابراهیم و موسای کلیمجان عیسی و شه بطحا حریم

بخش ۱۲۳ - حکایت شعیب پیغمبر و گریه کردن او

گریه کرد از بس شعیب تاجدارروزهای روشن و شبهای تار

بخش ۱۲۴ - اشاره به قول شاه اولیا در دعای کمیل:فهبنی یا الهی و سیدی و مولای صبرت علی عذابک فکیف اصبر علی فراقک

صبر گیرم آورم در آتشتگو چسان صبر آرم از خوی خوشت

بخش ۱۲۵ - گفتن شعیب که گریه‌ام از شوق جنت و ترس جهنم نیست

گریه هایم نی ز شوق جنت استنی ز شوق حوری مه صورت است

بخش ۱۲۶ - سؤال شخصی از امام صادق ع شرح بهشت را و جواب آن حضرت

آن یکی پرسید از سلطان دینجعفر صادق امام راستین

بخش ۱۲۷ - خواهش بنده ی مقرب خلوت جلال و مشاهده ی انوار جمال

روشن است این ای قلم بگذار بازرو به حال مؤمن اندر کاخ ناز

بخش ۱۲۸ - سبب تعلق روح قدسی به بدن و مجاورت غضب و شهوت

در ملک چون قدرت رفتن ندیدحق تعالی آدمی را آفرید

هر دلی کز عشق تو آگاه نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۷

گو برو کو مرد این درگاه نیست

بخش ۱۲۹ - امیر معزول که شغل ابریق داری مبرز پیش گرفت

آن یکی می بود در شهری امیراهل آن شهرش همه فرمان پذیر

بخش ۱۳۰ - رجوع به حدیث بنده ی مقرب

گفت یا رب یا رب ای دریای جودای کمینه بخششت ملک خلود

بخش ۱۳۱ - در بیان طلبیدن پروردگار بنده مقرب خود را به خلوت دارالنور و اشاره به آیه ی مبارکه سبحان الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی

نافه ها و حله ها از نور پاکآورند از بهر او کاحسن فداک

بخش ۱۳۲ - حکایت جوانی که پدرش او را زن داد و گریختن داماد شب زفاف

کرد داماد آن نیای مهرباننوجوانی بس ظریف و نکته دان

بخش ۱۳۳ - بقیه حکایت حضرت شعیب

گفت حق چون گریه ات از غم سرشتنی ز بیم دوزخ و شوق بهشت

بخش ۱۳۴ - جواب حق سبحانه و تعالی با حضرت شعیب ع

چون شنید این از شعیب آمد خطابآمد از حق از پس چندین حجاب

بخش ۱۳۵ - «سبوح قدوس رب الملائکة والروح» گفتن جبرئیل و بیهوش شدن ابراهیم خلیل

جمله را از بهر حق قربان نمودجمله را قربان آن سلطان نمود

بخش ۱۳۶ - رجوع به تتمه حکایت خلیل الرحمن

چونکه گفتند این سخن را قدسیانگفت با ایشان سخن حی جهان

بخش ۱۳۷ - شاه اولیا که فرمود الهی ما عبدتک خوفاً من نارک

طاعت من نی ز شوق جنت استنی ز بیم آتش پر وحشت است

بخش ۱۳۸ - حکایت بشر حافی و توبه او بر دست حضرت امام موسی کاظم ع

قبله هفتم به راهی می گذشتاز جمالش گشته روشن شهر و دشت

کیست که از عشق تو پرده او پاره نیست

غزل شمارهٔ ۱۱۸

وز قفس قالبش مرغ دل آواره نیست

بخش ۱۳۹ - حکایت دهقان و کشت او

لیک می باید زمین از شوره پاکهم نظر باید ز مهر تابناک

بخش ۱۴۰ - مکالمه حضرت موسی ع با آن پیر گبر و ایمان آوردن گبر

دید موسی کافری اندر رهیپیره گبری کافری و گمرهی