بخش ۱۳۸ - حکایت بشر حافی و توبه او بر دست حضرت امام موسی کاظم ع

قبله هفتم به راهی می گذشت

از جمالش گشته روشن شهر و دشت

بر در یک خانه افتادش گذار

خانه ای بس عالی و محکم حصار

دید تا چرخ نهم از آن سرای

های و هوی رقص و بانگ نوش و نای

از سماع چنگ و شور نای و نوش

اندرین نه گنبد افتاده خروش

لولیان در رقص و مطرب در سرود

بربط اندر ناله و در نغمه عود

یکطرف فریاد دف با بانگ نی

یکطرف شور شراب و جوش می

ساقیان در دور ساغرها به کف

باده نوشان حلقه حلقه هر طرف

شاهدان در عشوه ها و نازها

زلفشان در دست شاهد بازها

پیش کاران از برون و از درون

از شمار افزون و زاندازه برون

حاجبان استاده اندر هر کنار

دیده ها بیدار و جانها هوشیار

حاجبی را گفت آن شاه زمن

از که باشد این سرای مؤتمن

گردنش آیا بطوق بندگی ست

یا که آزاد است و کس را بنده نیست

گفت حاجب با امام بیهمال

هی چه می گویی برو چشمی بمال

خواجه ی ما بر خداوندان خداست

بنده گفتن کی چنین کس را سزاست

منعم و مفلس گدای خوان اوست

جیره خوار سفره ی احسان اوست

صاحب این خانه بشر حافی است

این سخنها کی به وصفش کافی است

محفلش را صد چو زهره ساقی است

صدهزارش بنده ی قبچاقی است

پر شده از بندگانش شهر و کو

خواجه و مولی و آزاد است او

گفت آن شه راست گفتی بنده نیست

کی چنینها راه و رسم بندگی ست

بنده باید در خور خواجه نژند

حلقه اندر گوش و در گردن کمند

بندگان را داغ باید بر جبین

گوشها بر حکم و سرها بر زمین

آری آزاد است از خواجه بری

خواجه زان بیزار و دلگیر و عری

بنده است از خواجه اش بگریخته

استری افسار خود بگسیخته

می جهد بر کوه و برزن بی فسار

جفته می اندازد از یمن و یسار

بنده گر بودی کجا خودسر شدی

گر نه آزاد است کای کافر شدی

کافر و مولی مسلمان هواست

بنده ی شیطان و آزاد خداست

هرکه شد آزاد درگاه خدا

بنده شد هر پاک و هر ناپاک را

کافر حربی اسیر بنده ماند

چونکه حق را خواجه و مولی نخواند

چون بظاهر بندگی از خود فکند

هم بظاهر شد اسیر حبس و بند

مشرک باطن چو در شرک خفی ست

حبس و قید او به باطن مختفی ست

ظاهر او ظاهر آزادگان

لیکن از باطن به صد زندان نهان

از یکی آزاد و صد جا بنده است

در حقیقت مرده صورت زنده است

گرچه از تن بنده شد پورحبش

لیک جانش نغز آزاد است و خوش

گرچه مملوکت به تن باشد رفیق

جان او آزادگان را شد رفیق

برق تن از برق جان اولی تر است

درد ظاهر از نهان اولی تر است

بندگان را تن به حبس بندگی ست

جانشان را لیک قید حبس نیست

این گرفتاران دنیای پلید

نامشان آزاد و جانهاشان عبید

بندگان یکجا اسیر این خواجگان

در گرو هستند در سیصد دکان

بنده را از مردن آزادی رسد

خواجگان مانند در حبس ابد

بندگان را بند برپا و گل است

خواجگان را بند در قید دل است

آن یکی از یک سخن آزاد زیست

جز جهاد اکبر این را چاره نیست

ای خوشا زین بندگی ای بندگان

آه از این آزادی ای آزادگان

ای خدا بازم خر از آزادگی

گردنم را نه کمند بندگی

رفت حاجب در درون آن سرای

شمه ای با خواجه گفت آن ماجرای

خواجه را آتش فتاد اندر نهاد

می زند بر بیخ تیشه اوستاد

تیر چون از شست قابل در رود

سینه ی آماده را برهم درد

تخم آن دهقان کامل کشت چون

خوشه ای سر زد ز خاک آید برون