شعرِ فارسی

گر طالب صلح نامه طوفان است

شمارهٔ ۳۶

گر منکر جنگ خامه طوفان است

هر چند که پشت خم تخت من است

شمارهٔ ۳۷

در روی زمین برهنگی رخت من است

چون ابر بهار چشم خون بار من است

شمارهٔ ۳۸

چون غنچه نشکفته دل زار من است

دریای پر آب چشم نمناک من است

شمارهٔ ۳۹

صحرای پر آتش دل صد چاک من است

تا عمر بود درستی آیین من است

شمارهٔ ۴۰

بدخواه کژی مسلک دیرین من است

چون پرده خون دامن رنگین من است

شمارهٔ ۴۱

چون رشته کوه بار سنگین من است

آن سان که ستاره در سما افزون است

شمارهٔ ۴۲

در روی زمین حادثه گوناگون است

دست با تو در کمر خواهیم کرد

غزل شمارهٔ ۲۰۳

قصد آن تنگ شکر خواهیم کرد

چون موجد آزادی ما قانون است

شمارهٔ ۴۳

ما محو نمی شویم تا قانون است

شمارهٔ ۴۴ - انتقادی نسبت به مستشاران آمریکایی

این غنچه نوشکفته خوش وا شده استواین غوره نارسیده حلوا شده است

شمارهٔ ۴۵ - صندوق آرا

صندوقچه ای که جای آرا شده استهم روح گداز و هم دل آرا شده است

شمارهٔ ۴۶ - عدلیه

منصور که در عدلیه قادر شده استدیر آمده زود از مصادر شده است

شمارهٔ ۴۷ - عدلیه

تا بخت من و تو خواب تر از همه استچشم تو و من پرآب تر از همه است

در ملک جهان زوال مال همه است

شمارهٔ ۴۸

هنگام خوشی منال مال همه است

دنیا چو یکی خانه و جای همه است

شمارهٔ ۴۹

وین خانه غم سراسرای همه است

تشکیل جهان ز روی بی انصافی است

شمارهٔ ۵۰

چون دستخوش تجمل اشرافی است

عالم همه عابدند و معبود یکی است

شمارهٔ ۵۱

دنیا همه ساجدند و مسجود یکی است

دنیا که مقر حکمفرمایی توست

شمارهٔ ۵۲

سعی و عملش اصل خودآرایی تست

پشت بر روی جهان خواهیم کرد

غزل شمارهٔ ۲۰۴

قبله روی دلستان خواهیم کرد

تا پایه معرفت نهادیم ز دست

شمارهٔ ۵۳

یک سر به ره جهل فتادیم ز دست

شمارهٔ ۵۴ - صندوق آرا

این جعبه که آرا همه در دامن اوستچون دور سپهر بی وفایی فن اوست

شمارهٔ ۵۵ - صندوق آرا

آن جعبه که رأی خلق گنجینه اوستبی مهری روزگار از کینه اوست

شمارهٔ ۵۶ - صندوق آرا

ای جعبه که سرنوشت ما در ید توستمقصود عموم تابع مقصد توست

ای توده که جهل در سرشت من و توست

شمارهٔ ۵۷

هشدار که گاه زرع و کشت من و توست