شعرِ فارسی

هر روز در این خرابه جنگی دگر است

شمارهٔ ۱۴

در ساغر شهد ما شرنگی دگر است

جان بنده رنج و زحمت کارگر است

شمارهٔ ۱۵

دل غرقه به خون ز محنت کارگر است

دنیای ضعیف کش که از حق دور است

شمارهٔ ۱۶

حق را بقوی می دهد و معذور است

ما را همه از دو کون یک گوشه بس است

شمارهٔ ۱۷

در راه طلب عزم متین توشه بس است

اکنون که چمن چو چتر کیکاوس است

شمارهٔ ۱۸

وز سبزه دمن چو خوابگاه طوس است

در مسلک ما طریق مطلوب خوش است

شمارهٔ ۱۹

دلجویی مردمان مغلوب خوش است

شمارهٔ ۲۰ - صندوق آرا

این جعبه رأی را چه دین و کیش استکز آن دل خوب و زشت در تشویش است

نادانی و جهل تا که ما را کیش است

شمارهٔ ۲۱

بدبختی ما همیشه بیش از پیش است

تحکیم اساس بر مؤسس فرض است

شمارهٔ ۲۲

این اصل بهر منعم و مفلس فرض است

تا دوست بر دلم در عالم فراز کرد

غزل شمارهٔ ۲۰۱

دل را به عشق خویش ز جان بی نیاز کرد

در ملک وجود خودنمایی غلط است

شمارهٔ ۲۳

در بندگی اظهار خدایی غلط است

هر کس که چو گل در این چمن یکرنگ است

شمارهٔ ۲۴

با خار به پیش باغبان هم سنگ است

هر کس که در این زمانه با فرهنگ است

شمارهٔ ۲۵

با طالع برگشته خود در جنگ است

دنیا که حیاتش همه جنگ و جدل است

شمارهٔ ۲۶

وصلش همگی فراغ و اصلش بدل است

مظلوم کشی طریقه محتشم است

شمارهٔ ۲۷

قانون شکنی پیشه اهل ستم است

طوفان که ز راستی به عالم علم است

شمارهٔ ۲۸

ویرانه کن بنای جور و ستم است

در کشور ما که مهد اندوه و غم است

شمارهٔ ۲۹

در آن دل و جان شاد بسیار کم است

آیینه حق نما دل خسته ماست

شمارهٔ ۳۰

برهان حقیقت دهن بسته ماست

تا خدمت ابناء بشر پیشه ماست

شمارهٔ ۳۱

آزادی و صلح و سلم اندیشه ماست

قانون که اصول واجب التعظیم است

شمارهٔ ۳۲

ما را به اطاعتش سر تسلیم است

عشق تو مست جاودانم کرد

غزل شمارهٔ ۲۰۲

ناکس جمله جهانم کرد

شمارهٔ ۳۳ - کابینهٔ مستوفی‌الممالک

کابینه ما اگرچه بی تصمیم استمعبود شما به دشمنان تسلیم است

امسال بهار جشن می خواران است

شمارهٔ ۳۴

اطراف چمن نشیمن یاران است

دل خسته ز آزار دل آزاران است

شمارهٔ ۳۵

جان رنجه ز بیداد ستمکاران است