شعرِ فارسی

روزی است که اقدام غیورانه کنیم

شمارهٔ ۳۲۰

از پیر و جوان جنبش مردانه کنیم

ما قاعده متانت از کف ندهیم

شمارهٔ ۳۲۱

ما گوش به گفتار مزخرف ندهیم

امروز به هر طریق ما راه رویم

شمارهٔ ۳۲۲

آهسته و بی سروصدا راه رویم

مرا سودای تو جان می بسوزد

غزل شمارهٔ ۲۳۱

چو شمعی زار و گریان می بسوزد

با علم و عمل اگر مهیا نشویم

شمارهٔ ۳۲۳

همدوش به مردمان دنیا نشویم

ما طعنه زن مقام مردی نشویم

شمارهٔ ۳۲۴

چون باد اسیر هرزه گردی نشویم

تا چند کسل از غم بیهوده شویم

شمارهٔ ۳۲۵

تا کی به هوای نفس آلوده شویم

با دولت نو رسم کهن می گویم

شمارهٔ ۳۲۶

عیب دگران و خویشتن می گویم

تا چند توان به ناتوانان دیدن

شمارهٔ ۳۲۷

جور و ستم جهان ستانان دیدن

با نخل خوشی همیشه پیوند بزن

شمارهٔ ۳۲۸

می با دل شاد و جان خرسند بزن

ای دوست به دیوار کسی مشت مزن

شمارهٔ ۳۲۹

دشمن چو شوی به شیر انگشت مزن

ای دل شکن آتش به دل تنگ مزن

شمارهٔ ۳۳۰

بر شیشه ارباب وفا سنگ مزن

یاری که کج و دوروست شمشیرش کن

شمارهٔ ۳۳۱

گر راست نشد نشانه تیرش کن

گر تکیه کنی بر دم شمشیر مکن

شمارهٔ ۳۳۲

بی دغدغه بازی به دم شیر مکن

اگر ز پیش جمالت نقاب برخیزد

غزل شمارهٔ ۲۳۲

ز ذره ذره هزار آفتاب برخیزد

طوفان می نسیان از این نوش مکن

شمارهٔ ۳۳۳

فحش عرب و حرف عجم گوش مکن

هرگز دل کس را به عبث تنگ مکن

شمارهٔ ۳۳۴

تا صلح شود بجنگ آهنگ مکن

ای توده عمل با همم عالیه کن

شمارهٔ ۳۳۵

بگذشته گذشت صحبت از حالیه کن

ای ملت آرین وفاداری کن

شمارهٔ ۳۳۶

در خدمت نوع خود فداکاری کن

شمارهٔ ۳۳۷ - به مستوفی‌الممالک در هنگام تشکیل دولت

ای دوست کلاه خویش را قاضی کندر آتیه کار بهتر از ماضی کن

از آز بپرهیز و امیری می کن

شمارهٔ ۳۳۸

با گرسنگی سخن ز سیری می کن

یک عمر در این محیط گردیدم من

شمارهٔ ۳۳۹

وین بوالهوسان را همه سنجیدم من

آثار محن از در و دیوار ببین

شمارهٔ ۳۴۰

فریاد ز کاردار و بیکار ببین

ای دیده دو چشم فتنه را خیره ببین

شمارهٔ ۳۴۱

بر مملکت انقلاب را چیره ببین