شعرِ فارسی

ای دیده دو چشم فتنه را خیره ببین

شمارهٔ ۳۴۲

بر صلح و صفا ستیزه را چیره ببین

گرچه ز تو هر روزم صد فتنه دگر خیزد

غزل شمارهٔ ۲۳۳

در عشق تو هر ساعت دل شیفته تر خیزد

در مرز عجم ذلت ایرانی بین

شمارهٔ ۳۴۳

در ملک عرب محو مسلمانی بین

بی دوست شب فراق غم خوردن به

شمارهٔ ۳۴۴

غم خوردن و دندان به دل افشردن به

با دشمن اگر پاره کنی سلسله به

شمارهٔ ۳۴۵

وز دوست به پیش دوست سازی گله به

احزاب جهان راه نجاتند همه

شمارهٔ ۳۴۶

در جامعه باعث حیاتند همه

سردسته حزب هر چه هستند همه

شمارهٔ ۳۴۷

سر تا سر بقدم خویش پرستند همه

با هم رفقا که یار و جفتند همه

شمارهٔ ۳۴۸

بنشسته و گفتند و شنفتند همه

یکدسته که کاندید جدیدند همه

شمارهٔ ۳۴۹

سال و مه و هفته ها دویدند همه

آن دسته که در نزد تو پیشند همه

شمارهٔ ۳۵۰

با حرف رفیق نوش و نیشند همه

دنیا که سعادتش بود مال همه

شمارهٔ ۳۵۱

از چیست که نیست شامل حال همه

در اول وهله پا فشردیم همه

شمارهٔ ۳۵۲

گوی سبق از زمانه بردیم همه

برخیز بتا بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ ۱

حل کن به جمال خویشتن مشکل ما

هر روز غم عشقت بر ما حشر انگیزد

غزل شمارهٔ ۲۳۴

صد واقعه پیش آرد صد فتنه برانگیزد

با آنکه ز فقر پاکبازیم همه

شمارهٔ ۳۵۳

پیش دگران دست درازیم همه

افسوس که از رأی خراب من و تو

شمارهٔ ۳۵۴

یک مرتبه شد پاک حساب من و تو

اشراف عزیز نکته سنج من و تو

شمارهٔ ۳۵۵

چون مار نشسته روی گنج من و تو

از باده کبر مست و مخمور مشو

شمارهٔ ۳۵۶

وز راه سلامت و خرد دور مشو

ای دوست برای دست و پا مشت تو کو

شمارهٔ ۳۵۷

دشمن به تو گر روی کند پشت تو کو

ای توده گرفتار جهالت شده ای

شمارهٔ ۳۵۸

گم گشته وادی ضلالت شده ای

ای بوم در این بوم مؤسس شده ای

شمارهٔ ۳۵۹

ای زاغ به باغ نقل مجلس شده ای

شمارهٔ ۳۶۰ - صندوق آرا

ای جعبه به خوب و زشت حاکم شده ایمحفوظ کن سقیم و سالم شده ای

ای مرغ اسیر از چه کم حوصله ای

شمارهٔ ۳۶۱

از بستن بال خویش پر در گله ای

با زور و وبال تا وزارت کردی

شمارهٔ ۳۶۲

بس مال که از مالیه غارت کردی