شعرِ فارسی

دل برای تو ز جان برخیزد

غزل شمارهٔ ۲۳۵

جان به عشقت ز جهان برخیزد

ای جعبه پریر دلربایی کردی

شمارهٔ ۳۶۳

دیروز خیال بیوفایی کردی

ای روز سیاه من سیه تر گردی

شمارهٔ ۳۶۴

وی دیده به خون دل شناور گردی

دی عامل اختلاس اموال شدی

شمارهٔ ۳۶۵

دوشینه خداوند زر و مال شدی

دیدی به خلاف عزم و تصمیم شدی

شمارهٔ ۳۶۶

از حمله ارتجاع در بیم شدی

آنان که کنند با دو صد طنازی

شمارهٔ ۳۶۷

دایم به مقدرات ایران بازی

آسوده در این دیر کهن نیست کسی

شمارهٔ ۳۶۸

بی درد و غم و رنج محن نیست کسی

هر کس بطریق خاص شد یار کسی

شمارهٔ ۳۶۹

یا بوالهوسانه محو دیدار کسی

زد چنگ زمانه چنگ بی تکلیفی

شمارهٔ ۳۷۰

شد باز شروع جنگ بی تکلیفی

در اول عشق باده نوشی اولی

شمارهٔ ۳۷۱

در آخر عمر می فروشی اولی

خواهی تو چو مشت بسته را وانکنی

شمارهٔ ۳۷۲

خود را ببر جامعه رسوا نکنی

اگر ز زلف توام حلقه ای به گوش رسد

غزل شمارهٔ ۲۳۶

ز حلق من به سپهر نهم خروش رسد

امروز اگر خطا سراپا نکنی

شمارهٔ ۳۷۳

از دست وکیل ناله فردا نکنی

آن را که ز مهر خویش پرورده کنی

شمارهٔ ۳۷۴

او را همه عمر بنده و برده کنی

ای کوه تو همسنگ غم و درد منی

شمارهٔ ۳۷۵

وی کاه تو همرنگ رخ زرد منی

می کوش که پامال جهالت نشوی

شمارهٔ ۳۷۶

سرگشته وادی ضلالت نشوی

ای جعبه مرا گوهر مقصود تویی

شمارهٔ ۳۷۷

اسباب زیان و مایه سود تویی

شب دوشین که شبی بود شبیه شب قدر

شمارهٔ ۱ - مسمط

همچو نوروز درآمد ز در آن سمین صدر

شمارهٔ ۲ - خطاب به تاریخ

راستی نبود به جز افسانه و غیر از دروغآنچه ای تاریخ وجدان کش حکایت می کنی

شمارهٔ ۳ - در زندان ثبت

هیچ دانی از چه خود را خوب تزیین می کنمبهر میدان قیامت رخش را زین می کنم

شمارهٔ ۴ - مسمط وطنی

عید جم شد ای فریدون خو بت ایران پرستمستبدی خوی ضحاکی است این خو نه ز دست

بوی زلف یارم آمد یارم اینک می رسد

غزل شمارهٔ ۲۳۷

جان همی آساید و دلدارم اینک می رسد

ای دموکرات بت باشرف نوع پرست

شمارهٔ ۵

که طرفداری ما رنجبران خوی تو هست

شمارهٔ ۶ - مسمط ذوقافیتین

چند سازی فصل گل در ساحت مشکوی کویخیز و کن در باغ ای ماه هلال ابروی روی