شعرِ فارسی

شمارهٔ ۷ - ایران - اسلام

ای وطن پرور ایرانی اسلام پرستهمتی ز آنکه وطن رفت چو اسلام ز دست

شمارهٔ ۸ - مسمط بهاریه

تا کیومرث بهار آمد و بنشست به تختسر زد اشکوفه سیامک سان از شاخ درخت

نصرة الدوله در فنای وطن

شمارهٔ ۹ - قطعه

در اروپا کند تلاش ببین

شمارهٔ ۱۰ - چکامه وطنی

مرا بارد از دیدگان اشک خونیبر احوال ایران و حال کنونی

ای وطن پرور ایرانی با مسلک و هوش

شمارهٔ ۱۱

هان مکن جوش و خروش

شمارهٔ ۱۲ - لرد کرزن عصبانی شده است

تا بود جان گرانمایه به تنسر ما و قدم خاک وطن

شمارهٔ ۱۳ - اوضاع داخله

در پانزده ربیع الثانی سنه هزاروسیصدوچهل هجری قمری که گویا وزارت کشور اخبار داخله را به اداره روزنامه طوفان نفرستاده بود این رباعی راای آنکه تو را به دل نه شک است و نه ریب

شمارهٔ ۱۴ - چکامه وطنی

تا نشود جهل ما به علم مبدلپیش ملل بندگی ماست مسجل

هم بلای تو به جان بی قراران می رسد

غزل شمارهٔ ۲۳۸

هم غم عشقت نصیب غمگساران می رسد

شمارهٔ ۱۵ - قسمتی از قصیده در انتقاد قرارداد وثوق الدوله

داد که دستور دیوخوی ز بیدادکشور جم را به باد بی هنری داد

شمارهٔ ۱۶ - تهران - آذربایجان

بود اگر تهران دمی در یاد آذربایجانبر فلک می رفت کی فریاد آذربایجان

شمارهٔ ۱۷ - قوام السلطنه

محو شد ایران ز اقدام قوام السلطنهمحو بادا در جهان نام قوام السلطنه

سخت بسته با ما چرخ عهد سست پیمانی

شمارهٔ ۱۸

داده او به هر پستی دستگاه سلطانی

عید جم گشت ایا ماه منوچهر عذار

شمارهٔ ۱۹

بنما تهمتنی خون سیاووش بیار

فرخی کاین ادبیات سروده است خشن

شمارهٔ ۲۰

عذرخواه است صمیمانه ز ابناء وطن

پرد ز افق بر چرخ فواره خون هر روز

شمارهٔ ۲۱

تا غوطه زند خورشید از خون خیابانی

شمارهٔ ۲۲ - ماده تاریخ، انحلال عدلیه نقل از جنگ خطی کوهی کرمانی

تا به کی داری به ایران و به ایرانی امیدتا به کی گویی که صبح دولت ایران دمید

شمارهٔ ۲۳ - رباعی مستزاد

دانی که بود سپیدرو نیک عملپیش رفقا

شمارهٔ ۲۴ - رباعی مستزاد

با آنکه بود موجد نعمت دهقانبا اجرت کم

جان در مقام عشق به جانان نمی رسد

غزل شمارهٔ ۲۳۹

دل در بلای درد به درمان نمی رسد

زهی طغرای نام نامیت عنوان دیوان ها

شمارهٔ ۱

نیابد زیب بی نام همایون تو عنوان ها

ای ذات تو افتخار دنیا

شمارهٔ ۲

نازان به تو امهات و آبا

تا سازم آشنایت نا آشنا نگارا

شمارهٔ ۳

بیگانه کردم از خویش یاران آشنا را

از دست دادخواه اگراینست آه ما

شمارهٔ ۴

آه ار به داد ما نرسد دادخواه ما