ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سحاب اصفهانی

یاد بی تابی روز وصل یار آمد مرا

شمارهٔ ۵

چون به گوش افغان بلبل در بهار آمد مرا

سحاب اصفهانی

شعله ور چون برق خواهم بی تو آه خویش را

شمارهٔ ۶

تا کنم زان چاره روز سیاه خویش را

سحاب اصفهانی

ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را

شمارهٔ ۷

زتاثیر فغان آگه شود دراز نهانش را

عطار نیشابوری

در صفت عشق تو شرح و بیان نی رسد

غزل شمارهٔ ۲۴۰

عشق تو خود عالمی ست عقل در آن نی رسد

سحاب اصفهانی

دلی دارم به امید و وصالش شاد ازین شب ها

شمارهٔ ۸

ولی فریاد از آن روزی که آرد یاد ازین شب ها

سحاب اصفهانی

سر کویی که هرگز ره ندارد پادشاه آنجا

شمارهٔ ۹

گدای بینوایی را که خواهد داد راه آنجا

سحاب اصفهانی

نصیبم باد یا رب وصل او دور از رقیب اما

شمارهٔ ۱۰

رقیب از وصل او هم باد یارب بی نصیب اما

سحاب اصفهانی

چون جرم گنه وفاست ما را

شمارهٔ ۱۱

هر نوع کشد سزاست ما را

سحاب اصفهانی

دانی که شوخ خوش سخن خوش کلام ما

شمارهٔ ۱۲

حرفی که ناورد به زبان چیست نام ما

سحاب اصفهانی

دلم ز سینه برون رفت و جان بود تنها

شمارهٔ ۱۳

چو بلبلی به قفس از هم آشیان تنها

سحاب اصفهانی

دانی که چه کردیم متاع دل و دین را

شمارهٔ ۱۴

در راه تو دادیم هم آن را و همین را

سحاب اصفهانی

دانی چه اثر داشت دعای سحر ما

شمارهٔ ۱۵

این بود که نگذاشت به عالم اثر ما

سحاب اصفهانی

بگشای پای ما که کمند وفای ما

شمارهٔ ۱۶

محکم تر است از همه بندی به پای ما

سحاب اصفهانی

عقده ای از کار ما نگشود لعل یار ما

شمارهٔ ۱۷

زلف او صد عقده دیگر زند در کار ما

عطار نیشابوری

از سر زلف دلکشت بوی به ما نمی رسد

غزل شمارهٔ ۲۴۱

بوی کجا به ما رسد چون به صبا نمی رسد

سحاب اصفهانی

مانند من سگی سر کوی حبیب را

شمارهٔ ۱۸

باید کز آشنا نشناسد غریب را

سحاب اصفهانی

در کویش ای رقیب همین درد بس مرا

شمارهٔ ۱۹

کز چون تو نا کسی نکند فرق کس مرا

سحاب اصفهانی

کاش آنکه بر آمیخت به مهرش گل ما را

شمارهٔ ۲۰

میداد به بی مهری او خو دل ما را

سحاب اصفهانی

ره به این ضعف ار به کوی یار می باید مرا

شمارهٔ ۲۱

سیلها از دیده ی خونبار می باید مرا

سحاب اصفهانی

افزود جفای بت بیدادگرم را

شمارهٔ ۲۲

زین به چه اثر بود دعای سحرم را

سحاب اصفهانی

گر به دل صد بار گویم قصه جانانه را

شمارهٔ ۲۳

باز می خواهد که از سر گیرم این افسانه را

سحاب اصفهانی

به قصد صید دیگر ریخت خون صید دل ما را

شمارهٔ ۲۴

و گرنه هرگز این طالع نباشد بسمل ما را

سحاب اصفهانی

ماند آخر حسرت دیدار او در دل مرا

شمارهٔ ۲۵

منتی در دل نهاد این مرگ مستعجل مرا

سحاب اصفهانی

گر سر انکار قتل چون منی دارد زننگ

شمارهٔ ۲۶

به که در محشر گواه خود کند قاتل مرا