شعرِ فارسی

نور روی تو را نظر نکشد

غزل شمارهٔ ۲۷۰

سوز عشق تو را جگر نکشد

مکن تکیه زنهار تا می توانی

شمارهٔ ۳۰۸

به عهد جوانان به عهد جوانی

جاودان داریم در ساغر شراب زندگی

شمارهٔ ۳۰۹

من ز صهبای محبت خضر از آب زندگی

از جور او مگر شب هجران شکایتی

شمارهٔ ۳۱۰

گوید کسی که این دو ندارد نهایتی

سپید گشت دو چشمم در انتظار نگاهی

شمارهٔ ۳۱۱

که سوی من کند اما نکرد چشم سیاهی

یک ره به چشمم آن پری ناید به صد افسونگری

شمارهٔ ۳۱۲

با آنکه گاهی ار فسون آید به چشم کس پری

خطش مشک تری لعلش نباتی

شمارهٔ ۳۱۳

نباتی رسته ز اطرافش نباتی

ای در درون سینه ز مهرت دفینه ای

شمارهٔ ۳۱۴

نگذاشت طره تو دلی را به سینه ای

ز ناتوانی پیری اگر به جان آیی

شمارهٔ ۳۱۵

برو به میکده یک چند تا جوان آیی

شمارهٔ ۱ - فرید زمان

فرید زمان آنکه آمد به دنیانظیر وعدیلش چو اکسیر و عنقا

نه دل چو غمت آمد از خویشتن اندیشد

غزل شمارهٔ ۲۷۱

نه عقل چو عشق آمد از جان و تن اندیشد

شمارهٔ ۲ - جشن و آتش بازی

چه شد که چرخ جفا پیشه کرد میل وفاهزار گونه اساس نشاط کرده به پا

شمارهٔ ۳ - در وصف بهار و مدح

ز نکهت گل و فیض صبا ورشح سحابجهان پیر دگر باره یافت عهد شباب

شمارهٔ ۴ - انوار غیب

چه شد که روی عروس جهان منور شدچو سطح چرخ بسیط زمین پر اختر شد

شمارهٔ ۵ - زهره ی زهرا

این چه بزم است که آرایش دنیا آمدمحفل دهر زفیضش طرب افزا آمد

شمارهٔ ۶ - به مناسبت مراسم همسری و آتش بازی سروده است

فرید عالم و زیب جهان و زینت کشورکه کشور هنرش شد به نوک خامه مسخر

شمارهٔ ۷ - معما در وصف شمشیر و مدح

چیست آن لعبت که قدش خم بود پیکر نزاروسمه اش گاهی برابر و غازه اش گه بر عذار

حبذا ای کاخ کیوان رفعت گردون اساس

شمارهٔ ۸

شمس از مقیاس تابان شمسه ات در اقتباس

چو شد مشاطه ی خورشید سوی برج حمل

شمارهٔ ۹

عروس دهر محلی شد از حلی و حلل

مگر زناز بر افشانده دلستان کاکل

شمارهٔ ۱۰

که عالمی است معطر زبوی آن کاکل

عیان شد چو خورشید زین سبز طارم

شمارهٔ ۱۱

منور شد از طلعتش چشم عالم

در قعر جان مستم دردی پدید آمد

غزل شمارهٔ ۲۷۲

کان درد بندیان را دایم کلید آمد

صبح بنمود رخ از چاه افق چون بیژن

شمارهٔ ۱۲

دیده ی رستم گردون ز رخش شد روشن

خیمه زد باز ابر نیسان در چمن

شمارهٔ ۱۳

بر سر شمشاد و سرو و یاسمن