شعرِ فارسی

هست روز واپسینم حسرت این

شمارهٔ ۱۴

کافتدم بر وی نگاه واپسین

دگر باره شد ابر در بوستان

شمارهٔ ۱۵

گهر بار چون دست فخر زمان

صبحگاهان حله ی سیمین به تن بست آسمان

شمارهٔ ۱۶

گوی زرینی به چاک پیرهن بست آسمان

یاران حذر از بلای نوبه

شمارهٔ ۱۷

از جور تب و جفای نوبه

سپهر علم و جهان فضیلت آنکه بود

شمارهٔ ۱

به جنب قدر تو پستی سپهر اعلا را

چو شد دلگشا آن دل افروز باغ

شمارهٔ ۲

به حکم محمد تقی خان بنا

شود چو شاد زقتلم دل من و تو مترس

شمارهٔ ۳

ز یک گناه که در ضمن آن بود دو ثواب

در عشق به سر نخواهم آمد

غزل شمارهٔ ۲۷۳

با دامن تر نخواهم آمد

به سینه تیرنگاهت همان کند که کند

شمارهٔ ۴

به روز رزم سنان خدیو عرش جناب

ز سایلان درت هیچکس نشد واقف

شمارهٔ ۵

به اینکه هست تقدم سوال را به جواب

به فرمان شاهی کزو زیب دید

شمارهٔ ۶

نگین جم و تخت افراسیاب

طراز محفل ایجاد میرزا احمد

شمارهٔ ۷

تویی که ملک جهان خالیت زمانند است

خار گلزار جهان آقا فلان

شمارهٔ ۸

ای که بخلت نیست محتاج ثبوت

به شخصی آشنا گفتم حدیثی

شمارهٔ ۹

که با بیگانگان نتوان سخن گفت

مهین کره ی میر عبدالغفور

شمارهٔ ۱۰

یقین است کز زمره ی ناس نیست

هزار افسوس از فاطمه که دست اجل

شمارهٔ ۱۱

گل وجودش بر دوحه ی حیات نهشت

شمارهٔ ۱۲ - شعر شاعر

کس را جمال نقش به جز حسن حال چیستوان را که حسن حال نباشد کمال چیست

شمارهٔ ۱۳ - معما بنام زر و مدح

چیست آن لعبت که زیبا شکل و نیکو منظر استمنظرش چون وصل زیبا منظران جان پرور است

هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

رباعی شمارهٔ ۵

چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا

کارم از عشق تو به جان آمد

غزل شمارهٔ ۲۷۴

دلم از درد در فغان آمد

فلک جناب و ملک رتبه میرزا احمد

شمارهٔ ۱۴

تویی که مرحمتت روح را کند تفریح

شمارهٔ ۱۵ - مدح و تاریخ

خان زمان یگانه ی دوران علی نقیکآمد به بذل وجود و سخا در جهان فرید

شمارهٔ ۱۶ - عقده ی دل

در طالعم اقتضای فرزندغم نیست مرا اگر نباشد

ای فلک جاه ملک رتبه که در زیور و زیب

شمارهٔ ۱۷

گوش چرخت زنعال سم ابرش باشد