شعرِ فارسی

شمارهٔ ۴ - قصیده ناتمام التزام مور و موی

اگر موری سخن گوید و گر مویی روان داردمن آن مور سخن گویم من آن مویم که جان دارد

شمارهٔ ۵ - در مدح نصیرالدوله نصر

الا یا مشعبد شمال معنبربخار بخوری تو یا گرد عنبر

شمارهٔ ۶ - در مدح نصر بن ابراهیم

سپیده دم چو از گردون نهان شد گوهرین پیکرزمین ساجگون بنهاد تاج عاجگون بر سر

نگارم دوش شوریده درآمد

غزل شمارهٔ ۲۸۲

چو زلف خود بشولیده درآمد

شمارهٔ ۷ - در مدح خاقان ملک خضر

نسیم زلف آن سیمین صنوبرمرا برکرد دوش از خوابگه سر

شمارهٔ ۸ - در مدح نصیر الدوله ناصرالدین ابوالحسن نصر

خیز ای بت بهشتی آن جام می بیارکه اردیبهشت کرد جهان را بهشت وار

شمارهٔ ۹ - قصیدهٔ ناتمام در مدح ملک تاج الملوک محمود

وقت گل سوری خیز ای نگاربر گل سوری می سوری بیار

شمارهٔ ۱۰ - در نکوهش اغل نام

ای آفتاب ملک رهی خفته بود دوشغایب شده ز عقل و جدا مانده ای ز هوش

شمارهٔ ۱۱ - تغزل

دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوشآمد بر من تنگ دل و خسته و مدهوش

شمارهٔ ۱۲ - در نکوهش اغل نام

دهانت ای اغل گنده ریش گنده بغلهمی کند همه شب گوه سگ به دندان حل

شمارهٔ ۱۳ - در مدح شمس الملک

رسول بخت به من بنده دوش داد پیامبدان گهی که فلک زد به دل ضیا به ظلام

شمارهٔ ۱۴ - در مدح ابوالمظفر ابراهیم

مست و شادان در آمد از در تیمکرده بیجاده جای در یتیم

شمارهٔ ۱۵ - در مدح نصر

خیال آن صنم سرو قد سیم ذقنبه خواب دوش یکی صورتی نمود به من

شمارهٔ ۱۶ - قصیده ناتمام در مدح الب ارسلان

به گردون برین بر شد ز فخر این ملکت ایرانکه گسترد از برش سایه خجسته رایت سلطان

مستغرقی که از خود هرگز به سر نیامد

غزل شمارهٔ ۲۸۳

صد ره بسوخت هر دم دودی به در نیامد

شمارهٔ ۱۷ - در مدح کمال الدین محمود

زهی دولت زهی ملکت زهی همت زهی سلطانزهی حشمت زهی نعمت زهی قدرت زهی امکان

شمارهٔ ۱۸ - قصیده ناتمام در مدح شمس المک ناصر الدین نصر

ای نگار از بس که اندر دلبری دستان کنیهر زمان ما را به عشق خویش سرگردان کنی

خواهم همه را کور ز عشق رویت

شمارهٔ ۱

تا من نگرم بس به رخ نیکویت

ای شاه بهار دشمنانت دی باد

شمارهٔ ۲

در دست تو بند زلف و جام می باد

تا دیده بر آن عارض گلگون افتاد

شمارهٔ ۳

چشمم ز سرشک چشمه خون افتاد

نه دل ز تمنای تو در برگنجد

شمارهٔ ۴

نه عشق ز سودای تو در سر گنجد

تا زلف تو کفر را خریداری کرد

شمارهٔ ۵

تسبیح ز روی شوق زناری کرد

آن سبزه که از عارض او خاسته شد

شمارهٔ ۶

تا ظن نبری که حسن آن کاسته شد

هر دیده که عاشقست خوابش مدهید

شمارهٔ ۷

هر دل که در آتشست آبش مدهید