شعرِ فارسی

ای باعث افلاس و تهیدستی خلق

شمارهٔ ۲۵

از نهیاتی شکایت مشتی خلق

عشق تو ز سقسین و ز بلغار برآمد

غزل شمارهٔ ۲۷۹

فریاد ز کفار به یک بار برآمد

در بزم رقیب ای زتوام سوز فراق

شمارهٔ ۲۶

وصلت بتر از درد غم اندوز فراق

در بزم تو دورای گل خود روی دو رنگ

شمارهٔ ۲۷

تا کی بودم چو غنچه خون در دل تنگ

ای در چمن حسن رخت خرمن گل

شمارهٔ ۲۸

خط گر درخت چو سبزه پیرامن گل

صد بار اگر به تیغ کین می کشدم

شمارهٔ ۲۹

غم نیست که یار نازنین می کشدم

با غیر ترا یار نمیدانستم

شمارهٔ ۳۰

در بزم تواش بار نمیدانستم

وقتی که ربود خواب و از دل تابم

شمارهٔ ۳۱

شد کلبه منور از رخ احبابم

جایی که فرو رفت به گل پای دلم

شمارهٔ ۳۲

آنجاست مکان تو و ماوای دلم

این خاک مدینه است یا ماه معین

شمارهٔ ۳۳

این روضه ی مصطفاست یا عرش برین

چون گشت به پا قصر شهنشاه زمین

شمارهٔ ۳۴

شاهان به جنابش همه سودند جبین

دلاک به شغل سر تراشی بر من

شمارهٔ ۳۵

وز خون سر آغشته بود پیکر من

سرمست به بوستان برآمد

غزل شمارهٔ ۲۸۰

از سرو و ز گل فغان برآمد

ز آن یار جفا جو که وفا دیده که من

شمارهٔ ۳۶

وز جور و جفایش که نرنجیده که من

ماندم زجفای غیر مهجور از تو

شمارهٔ ۳۷

دل خسته و ناتوان و رنجور از تو

ای شمع رخ ترا دلم پروانه

شمارهٔ ۳۸

دام تو شود آخرم از پروانه

شادی و غمم به قدر هم بایستی

شمارهٔ ۳۹

یا طاقت من در خور غم بایستی

تعظیم مرا گرنه به مجلس کردی

شمارهٔ ۴۰

نه عاری از این بود مرا نه دردی

هر شعر کز اوراق کهن میخوانی

شمارهٔ ۴۱

سهل است اگر زخویشتن میخوانی

مخمس

ای وصف جمال تو به از جمله حکایاتعشق تو به ویرانه ی دل گنج سعادات

چو ترک سیم برم صبحدم ز خواب درآمد

غزل شمارهٔ ۲۸۱

مرا ز خواب برانگیخت و با شراب درآمد

شمارهٔ ۱ - در مدح شمس‌الملک نصر

نماز شام چو پنهان شد آتش اندر آبسپهر چهره بپوشید زیر پر غراب

عنان همت مخلوق اگر به دست قضاست

شمارهٔ ۲ - قصیده

چرا دل تو چراگاه چون و چند و چراست

شمارهٔ ۳ - در مدح شمس الملک

خوشا باد سحرگاهی که بر گلشن گذر داردکه هر فصلی و هر وقتی یکی حال دگر دارد