ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

سحاب اصفهانی

هر قدر به بزم دوش بنواخت مرا

شمارهٔ ۳

از آتش غم چو شمع بگداخت مرا

سحاب اصفهانی

یک عمر از او به حسرت یاری ها

شمارهٔ ۴

شب ها گذراندم همه در زاری ها

سحاب اصفهانی

شبها که زهجران توام در تب و تاب

شمارهٔ ۵

یک دم نرود به خواب این چشم پر آب

عطار نیشابوری

دی پیر من از کوی خرابات برآمد

غزل شمارهٔ ۲۷۷

وز دلشدگان نعره هیهات برآمد

سحاب اصفهانی

گریم هر روز و دل خموش است امشب

شمارهٔ ۶

از ناله و فارغ از خروش است امشب

سحاب اصفهانی

برداشت عروس باغ از چهره نقاب

شمارهٔ ۷

برد از دل مرغان چمن طاقت و تاب

سحاب اصفهانی

از طبعی ناکام که ناکام تر است

شمارهٔ ۸

زاندام بدش که ناخوش اندام تر است

سحاب اصفهانی

با همچو خودی نرد محبت چون باخت

شمارهٔ ۹

چون من خود را به ششدر عشق انداخت

سحاب اصفهانی

تا دل نشد از نخست پا بست غمت

شمارهٔ ۱۰

جان نیز نخورد تیری از شست غمت

سحاب اصفهانی

از عشق کسی کار تو از کار شده است

شمارهٔ ۱۱

مانند دل من دلت افگار شده است

سحاب اصفهانی

ای آنکه به جان ز فرقتش سوزی هست

شمارهٔ ۱۲

نه جز رخ او شمع شب افروزی هست

سحاب اصفهانی

گویند آن را که چون گل آراسته است

شمارهٔ ۱۳

و آن را که قدش چو سرو نو خاسته است

سحاب اصفهانی

دل را دانم چو باغم عشقش ساخت

شمارهٔ ۱۴

جان نیز چو شمع زاشتیاقش بگداخت

سحاب اصفهانی

غیر از تو بساط عیش آراسته است

شمارهٔ ۱۵

در آتش رشک جان من کاسته است

عطار نیشابوری

نقد قدم از مخزن اسرار برآمد

غزل شمارهٔ ۲۷۸

چون گنج عیان شد

سحاب اصفهانی

گیرم دایم بدوستی دل را خوست

شمارهٔ ۱۶

او را و مرا چه سودی از عادت اوست

سحاب اصفهانی

شوخی که کند طره پریشان به عبث

شمارهٔ ۱۷

از دور زمن برد دل و جان به عبث

سحاب اصفهانی

میخواست فلک که خوارو زارم بکشد

شمارهٔ ۱۸

وز محنت و درد بی شمارم بکشد

سحاب اصفهانی

هرگز گله از غیر نفاق تو نکرد

شمارهٔ ۱۹

جز وصف وفا شکر وفاق تو نکرد

سحاب اصفهانی

گردید زدور لمعه ی نور پدید

شمارهٔ ۲۰

زان نور که شد به وادی طور پدید

سحاب اصفهانی

ابر گریان که در چمن می خندد

شمارهٔ ۲۱

برق خندان که بی دهن می خندد

سحاب اصفهانی

مانند شمایلت شمایل نشود

شمارهٔ ۲۲

دل نیست که بر رخ تو مایل نشود

سحاب اصفهانی

از توبه چو تازه گشت ایمانم باز

شمارهٔ ۲۳

دل کرد از آن توبه پشیمانم باز

سحاب اصفهانی

ای از غم تو ناله ی زار همه کس

شمارهٔ ۲۴

ای از تو سیاه روزگار همه کس