شعرِ فارسی

بس که بخشد کف تو در و گهر

شمارهٔ ۱۰

بحر شرمنده گشته و فاوا

اندر زمانه جود تو تنگی رها نکرد

شمارهٔ ۱۱

بیمست ازین سخن دهن و چشم تنگ را

گرفت آب کاشه ز سرمای سخت

شمارهٔ ۱۲

چو زرین ورق گشت برگ درخت

گر نیستی درون دلم آتش فراق

شمارهٔ ۱۳

کم هر زمان بسوزد از و استخوان و پوست

به عمان قدرت فلک چون حباب

شمارهٔ ۱۴

ز دریای جاهت جهان بیله ایست

به بزم وصال تو هر جرعه ای

شمارهٔ ۱۵

که دولت به نایم فرو می کند

جهان چو چشم نگاران خرگهی گردد

شمارهٔ ۱۶

که از خمار شبانه نشاط خواب کنند

مردم چشمم چو مرکز پلک چون برهون شود

شمارهٔ ۱۷

مرکز و برهون ز عشقت هر شبی گلگون شود

ندانم چه بردی برین بازی نرد

شمارهٔ ۱۸

که برد ترا هر دو گیتیست بورک

آنها که پای در ره تقوی نهاده اند

غزل شمارهٔ ۲۸۷

گام نخست بر در دنیا نهاده اند

هرگز نبود خار به شوری چو نمک

شمارهٔ ۱۹

وز کاه چگونه می بسازند کسک

سیرم از خوان سیه کاسه گردون هرچند

شمارهٔ ۲۰

قرص مهر و مهم آرایش خوان می بینم

سیمرغ وقت بود ولیکن ز پنچ مرغ

شمارهٔ ۲۱

ترکیب داده بودش جبار ذوالمنن

ازین سپس تو ببینی دوان دوان در دشت

شمارهٔ ۲۲

به کفش و موزه درافگنده صد هزار سیان

هنگام آنکه گل دمد از خاک بوستان

شمارهٔ ۲۳

رفت آن گل شکفته و در خاک شد نهان

گویی که هست مردم چشمم چو آبخو

شمارهٔ ۲۴

یا خود چو ماهی است که دارد در آب خو

همیشه بود نعمتت را خورنده

شمارهٔ ۲۵

ز آزاد و بنده چه خرد و چه رنده

این سر و تاج غزان و آن کت مهراج هند

شمارهٔ ۲۶

این کله خان چین و آن کمر قیصری

غم تو خجسته بادا که غمی ست جاودانی

شمارهٔ ۲۷

ندهم چنین غمی را به هزار شادمانی

چند پویی به گرد عالم چند

شمارهٔ ۲۸

چند کوبی طریق پویایی

عاشقان از خویشتن بیگانه اند

غزل شمارهٔ ۲۸۸

وز شراب بیخودی دیوانه اند

شمارهٔ ۱ - فی التوحید

ای ز امر کن فکانت گشته پیدا کایناتذات بی چون تو را ترک صفت عین صفات

شمارهٔ ۲ - فی نعت النّبی صلی الله علیه و آله و سلّم

ای افتخار نام نبوت به نام توافزوده حشمت رسل از احتشام تو

شمارهٔ ۳ - ستایش احمد بهادرخان

آمد نسیم و بوی تو آورد سوی منبادا فدای جان نسیم تو جان و تن