شعرِ فارسی

شمارهٔ ۴ - ستایش شاه شجاع

کسی که شمع جمال تو در نظر داردز آتش دل پروانه کی خبر دارد

نه توان پیش تو آمد نه تو آیی بر ما

شمارهٔ ۱

کیست پیغام رسان من و تو غیر صبا

ای گوهر لطافت و ای منبع صفا

شمارهٔ ۲

بردیم از فراق تو بر وصلت التجا

پیش رفتن را چو پیشان بسته اند

غزل شمارهٔ ۲۸۹

بازگشتن را چو پایان بسته اند

دلبرا تا کی مرا داری ز وصل خود جدا

شمارهٔ ۳

رحمتی کن بر من دلخسته از بهر خدا

من دلداده ندارم به غم عشق دوا

شمارهٔ ۴

چاره درد من خسته بجو بهر خدا

تو سر بر من گران داری نگارا

شمارهٔ ۵

نگویی از چه رو آخر خدا را

رحمی بکن آخر به من خسته خدا را

شمارهٔ ۶

از حد مبر آخر به دلم جور و جفا را

ز دل کردی فراموشم تو یارا

شمارهٔ ۷

مگر عادت چنین باشد شما را

اسباب جهان نیست میسر دل ما را

شمارهٔ ۸

آخر که کند حل به جهان مشکل ما را

مستغرق بحر غم عشقیم نگارا

شمارهٔ ۹

خود حال نپرسی که چه شد غرقه ما را

بسیار بگفتم دل دیوانه خود را

شمارهٔ ۱۰

پندم نکند گوش زهی خیره خود را

مرا ز دیده و دل دور کرد یار چرا

شمارهٔ ۱۱

ز دست داد مرا زود آن نگار چرا

دیده در آب روان و لب کشتست مرا

شمارهٔ ۱۲

با رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا

ز لعلت زکاتی شکر می ستاند

غزل شمارهٔ ۲۹۰

ز رویت براتی قمر می ستاند

تا که دل مایل آن سرو روانست مرا

شمارهٔ ۱۳

خون دل در غمش از دیده روانست مرا

ای به روی تو دیده باز مرا

شمارهٔ ۱۴

چاره ای از وصال ساز مرا

گر چه کردی تو به یک بار فراموش مرا

شمارهٔ ۱۵

نرود یاد تو از خاطر مدهوش مرا

از چه می داری نگارینا بدین زاری مرا

شمارهٔ ۱۶

که م به هر عمری به خاطر در نمی آری مرا

بر مثال نامه بر خود چند پیچانی مرا

شمارهٔ ۱۷

چون قلم تا کی به فرق سر بگردانی مرا

اوصاف تو کردیم همه ورد زبان را

شمارهٔ ۱۸

بر مهر تو کردیم سراسر دل و جان را

فدا کردم به غم های تو جان را

شمارهٔ ۱۹

که دارد تازه غم هایت جهان را

به دوش برمفکن آن دو زلف مشکین را

شمارهٔ ۲۰

مکش به تیغ جفا عاشقان مسکین را

نیست نظر به سوی کس جز رخ دوست دیده را

شمارهٔ ۲۱

باد به گوش او رسان حال دل رمیده را