ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

چون غنیمت بود شب مهتاب

شمارهٔ ۶۴

وصل ما را ز لطف خود دریاب

جهان ملک خاتون

بیا بنشین مرو در خواب امشب

شمارهٔ ۶۵

دل ما را دمی دریاب امشب

جهان ملک خاتون

بخت رمیده ما چون یار ماست امشب

شمارهٔ ۶۶

خوابت حرام دیده به آزار ماست امشب

جهان ملک خاتون

چون مرا هر دو جهان از تو به کامست امشب

شمارهٔ ۶۷

پای مرغ شب وصل تو به دامست امشب

جهان ملک خاتون

نیاری چرا یاد ما ای حبیب

شمارهٔ ۶۸

نپرسی ز دردم چرا ای طبیب

جهان ملک خاتون

جان اگر هست یقین درخورت ای آب حیات

شمارهٔ ۶۹

ای دو صد جان و جهان باد فدای کف پات

جهان ملک خاتون

بگویمت سخنی ای نگار چون بالات

شمارهٔ ۷۰

به راستی و درستی که نیست کس همتات

جهان ملک خاتون

چو در فراق تو یک دم نمی توانم ساخت

شمارهٔ ۷۱

بگو که نرد هوس با تو چون توانم باخت

جهان ملک خاتون

دل رفت از بر من و زلفش مقام ساخت

شمارهٔ ۷۲

چون موم از آتش رخ او بین که چون گداخت

عطار نیشابوری

گرد ره تو کعبه و خمار نماند

غزل شمارهٔ ۲۹۶

یک دل ز می عشق تو هشیار نماند

جهان ملک خاتون

در این زمانه دون نیست حق دید و شناخت

شمارهٔ ۷۳

ولی چه چاره توان با زمانه باید ساخت

جهان ملک خاتون

مرا به دولت وصل تو گر رساند بخت

شمارهٔ ۷۴

زهی سعادت و اقبال و این تواند بخت

جهان ملک خاتون

پیکان واقعات دلم را به غم بدوخت

شمارهٔ ۷۵

مهر رخت به آتش هجران مرا بسوخت

جهان ملک خاتون

در غم عشقت دل تنگم بسوخت

شمارهٔ ۷۶

بی رخ تو دیده ز عالم بدوخت

جهان ملک خاتون

تا مهر رخ تو دل برانگیخت

شمارهٔ ۷۷

بس چشمه خون ز دیدگان ریخت

جهان ملک خاتون

دل از دوران گیتی شاد بادت

شمارهٔ ۷۸

ز غمهای جهان آزاد بادت

جهان ملک خاتون

ای بر دل من مهر تو هر لحظه زیادت

شمارهٔ ۷۹

یک بار نظر کن به من از روی ارادت

جهان ملک خاتون

آزاد سرو بستان از جان شدیم بندت

شمارهٔ ۸۰

از چشم زخم دوران یا رب مبا گزندت

جهان ملک خاتون

سرو بستان خجل ز رفتارت

شمارهٔ ۸۱

شرم دارد شکر ز گفتارت

جهان ملک خاتون

چند از جان کشم به دل بارت

شمارهٔ ۸۲

خون من خورد چشم خون خوارت

عطار نیشابوری

آن را که غمت به خویش خواند

غزل شمارهٔ ۲۹۷

شادی جهان غم تو داند

جهان ملک خاتون

تا که سرو قدت به پا برخاست

شمارهٔ ۸۳

دل مسکین ما ز جا برخاست

جهان ملک خاتون

صبحدم نکهت صبا برخاست

شمارهٔ ۸۴

مشک گویی که از خطا برخاست

جهان ملک خاتون

بیا که پیک نظر می دوانم از چپ و راست

شمارهٔ ۸۵

که تا کجا چو تو سروی به باغ جان برخاست