ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

آن سرو که می رود چنین راست

شمارهٔ ۸۶

یارب ز کدام چشمه برخاست

جهان ملک خاتون

به سروی ماند آن بالای او راست

شمارهٔ ۸۷

بگو تا از کدامین چشمه برخاست

جهان ملک خاتون

بر منت ای دل و دین این همه بیداد چراست

شمارهٔ ۸۸

و این همه جور و جفا راست بگو تا ز چه خاست

جهان ملک خاتون

چه جان باشد که جانانش نه پیداست

شمارهٔ ۸۹

چه سر باشد که سامانش نه پیداست

جهان ملک خاتون

خوشا بادی که از کوی تو برخاست

شمارهٔ ۹۰

کز او بوی سر زلف تو پیداست

جهان ملک خاتون

آن باد بهار بین که برخاست

شمارهٔ ۹۱

دیگر چمن جهان بیاراست

جهان ملک خاتون

کدام سرو به بالای دوست ماند راست

شمارهٔ ۹۲

بگو دلا و به بستان نظر کن از چپ و راست

عطار نیشابوری

چون تتق از روی آن شمع جهان برداشتند

غزل شمارهٔ ۲۹۸

همچو پروانه جهانی دل ز جان برداشتند

جهان ملک خاتون

تا قامت او به باغ برخاست

شمارهٔ ۹۳

سرتاسر شهر شور و غوغاست

جهان ملک خاتون

سرو در باغ به بالای تو می ماند راست

شمارهٔ ۹۴

مه ده چار ز شرم رخ تو در کم و کاست

جهان ملک خاتون

ای سرو چمن چو قامتت راست

شمارهٔ ۹۵

با ما تو بگو که آن چه بالاست

جهان ملک خاتون

ز هوای سر زلف تو دلم پر سوداست

شمارهٔ ۹۶

وز خیال رخ تو دیده جان خون پیماست

جهان ملک خاتون

آن نگار بی وفا گر یار ماست

شمارهٔ ۹۷

از چه رو پیوسته در آزار ماست

جهان ملک خاتون

آن سرو ناز رسته که اندر کنار ماست

شمارهٔ ۹۸

سر بر فلک کشیده و فارغ ز کار ماست

جهان ملک خاتون

بوی شکنج زلف تو تا در دماغ ماست

شمارهٔ ۹۹

روی چو آفتاب تو چشم و چراغ ماست

جهان ملک خاتون

آن قد چون نارون بنگر که از بستان ماست

شمارهٔ ۱۰۰

وآن گل سیراب بنگر کز سرابستان ماست

جهان ملک خاتون

آن سرو راستی مگر از بوستان ماست

شمارهٔ ۱۰۱

و این روی همچو گل مگر از گلستان ماست

جهان ملک خاتون

درد دل دارم همانا وصل او درمان ماست

شمارهٔ ۱۰۲

وز دو لعل آبدارش آتشی در جان ماست

عطار نیشابوری

چون سیمبران روی به گلزار نهادند

غزل شمارهٔ ۲۹۹

گل را ز رخ چون گل خود خوار نهادند

جهان ملک خاتون

آنکه درمان برنتابد درد بی درمان ماست

شمارهٔ ۱۰۳

وآنکه سامانی ندارد حال بی سامان ماست

جهان ملک خاتون

بخشد گناه بنده که او پادشاه ماست

شمارهٔ ۱۰۴

گوید که بنده ایست که او در پناه ماست

جهان ملک خاتون

داری دلا خبر تو که دردش دوای ماست

شمارهٔ ۱۰۵

لعل لبان دلکش او آشنای ماست

جهان ملک خاتون

ما را ز قد سرو تو ای دوست ثمرهاست

شمارهٔ ۱۰۶

واندر دل ما آ که ز مهر تو شجرهاست

جهان ملک خاتون

هرکه را نیست ز جانان خبری بی خبر است

شمارهٔ ۱۰۷

غیر یاد غم آن دوست همه دردسر است