ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

عطار نیشابوری

دل ز میان جان و دل قصد هوات می کند

غزل شمارهٔ ۳۰۶

جان به امید وصل تو عزم وفات می کند

جهان ملک خاتون

ما را به درد عشق تو درمان نه درخورست

شمارهٔ ۱۷۳

زان رو که درد هجر تو جانا جگر خورست

جهان ملک خاتون

ما را به رخ خوب تو ای دوست نیازست

شمارهٔ ۱۷۴

در بوته عشقت دل مسکین به گدازست

جهان ملک خاتون

ما را به قد سرو تو ای دوست نیازست

شمارهٔ ۱۷۵

هرچند تو را با من مسکین سر نازست

جهان ملک خاتون

بستان و ماهتاب و لب آب بس خوشست

شمارهٔ ۱۷۶

بر بانگ بلبلان سحری خواب بس خوشست

جهان ملک خاتون

سرویست قد دلبر و آزاد بس خوشست

شمارهٔ ۱۷۷

بر جویبار قامت شمشاد بس خوشست

جهان ملک خاتون

نازنینا به غم عشق تو مردن چه خوشست

شمارهٔ ۱۷۸

جان به بوی سر زلف تو سپردن چه خوشست

جهان ملک خاتون

جهان گر سر به سر بستان و باغست

شمارهٔ ۱۷۹

مرا با رویش از عالم فراغست

جهان ملک خاتون

جهانی بی سر و بی پای عشقست

شمارهٔ ۱۸۰

میان غوطه دریای عشقست

جهان ملک خاتون

روی تو رایت قمر بشکست

شمارهٔ ۱۸۱

لب چون قند تو شکر بشکست

جهان ملک خاتون

صبا با یار ما گو کایت چه ننگست

شمارهٔ ۱۸۲

چرا بی موجبی با ما به جنگست

عطار نیشابوری

هر که عزم عشق رویش می کند

غزل شمارهٔ ۳۰۷

عشق رویش همچو مویش می کند

جهان ملک خاتون

نگارینا تو را با ما اگر صلحست و گر جنگست

شمارهٔ ۱۸۳

نمی دانم دل سختت ز پولادست یا سنگست

جهان ملک خاتون

از صبا زلف تو ای دوست پریشان حالست

شمارهٔ ۱۸۴

تا پریشانی آن حسن و رخت در خالست

جهان ملک خاتون

چه شبست یارب امشب که خروس صبح لالست

شمارهٔ ۱۸۵

که مرا ز درد هجرانش ز جان خود ملالست

جهان ملک خاتون

کارم بشد از دست ندانم که چه حالست

شمارهٔ ۱۸۶

باری دلم از هجر تو در عین ملالست

جهان ملک خاتون

مهر از آن دلبر گسستن مشکلست

شمارهٔ ۱۸۷

با غم هجرش نشستن مشکلست

جهان ملک خاتون

ترک وصل یار گفتن مشکلست

شمارهٔ ۱۸۸

درد عشقش را نهفتن مشکلست

جهان ملک خاتون

پیش رخسار چو خورشید تو مردن سهلست

شمارهٔ ۱۸۹

جان شیرین به لب دوست سپردن سهلست

جهان ملک خاتون

از وصل مرا جهان به کامست

شمارهٔ ۱۹۰

آن آهوی وحشیم به دامست

جهان ملک خاتون

دل من در سر زلفت به دامست

شمارهٔ ۱۹۱

به عشقت خواب در چشمم حرامست

جهان ملک خاتون

صبوح روی تو بر ما دوامست

شمارهٔ ۱۹۲

شب هجران تو بر ما چو شامست

عطار نیشابوری

عشق توام داغ چنان می کند

غزل شمارهٔ ۳۰۸

کآتش سوزنده فغان می کند

جهان ملک خاتون

چمن بی بلبل و بی گل حرامست

شمارهٔ ۱۹۳

صبوح آن به چشم ما چو شامست