ناهید

گنجینهٔ شعر

شعرِ فارسی

۱۴۱۲۹۲ شعر از شاعران کهن و معاصر — دیوان‌ها را ورق بزن، بیت‌به‌بیت بخوان.

شاعران

صائب۹۸۷۷ شعر
جلال الدین محمد مولوی۶۳۲۹ شعر
عطار نیشابوری۵۰۱۵ شعر
جامی۳۳۹۱ شعر
بیدل دهلوی۲۸۲۸ شعر
شاه نعمت‌الله ولی۲۷۰۱ شعر
اهلی شیرازی۲۶۴۹ شعر
امیرخسرو دهلوی۲۱۹۸ شعر
ابن یمین فریومدی۲۱۳۹ شعر
سعدی شیرازی۲۰۱۰ شعر
صفی علیشاه۱۸۹۵ شعر
خواجوی کرمانی۱۸۲۸ شعر
همهٔ شاعران

قالب‌های شعری

شعرها

۱۴۱۲۹۲ شعر

جهان ملک خاتون

دلم بربود و درمان نیست در دست

شمارهٔ ۱۵۲

وصال او مرا درمان دردست

خیام نیشابوری

ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

رباعی شمارهٔ ۸

بی باده گلرنگ نمی باید زیست

عطار نیشابوری

آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ ۳۰۴

جگرم ز اشتیاق پاره کند

جهان ملک خاتون

دلم ز درد فراقش فغان برآورده ست

شمارهٔ ۱۵۳

مرا فراق عزیزان ز جان برآورده ست

جهان ملک خاتون

غم عشق تو مرا باز به جان آورده ست

شمارهٔ ۱۵۴

خونم از دیده غمدیده روان آورده ست

جهان ملک خاتون

دل من با غم عشق تو چنان خو کرده ست

شمارهٔ ۱۵۵

که جهان را به سوی عشق تو یکسو کرده ست

جهان ملک خاتون

تا مرا دیده ز دیدار تو مهجور شده ست

شمارهٔ ۱۵۶

بی تکلف دلم از درد تو مهجور شده ست

جهان ملک خاتون

تو را گیسو نگارا چون کمندست

شمارهٔ ۱۵۷

مرا دل در سر زلفت به بندست

جهان ملک خاتون

مرا رخسار مهرویی پسندست

شمارهٔ ۱۵۸

که از زلفش مرا بویی پسندست

جهان ملک خاتون

مرغ جانم به سر کوی بتی در بندست

شمارهٔ ۱۵۹

به نسیمی ز سر کوی وفا خرسندست

جهان ملک خاتون

سهی سرو مرا بالا بلندست

شمارهٔ ۱۶۰

لب جان بخش او خوشتر ز قندست

جهان ملک خاتون

سهی سرو مرا بالا بلندست

شمارهٔ ۱۶۱

رخش چون آتش و لبها چو قندست

جهان ملک خاتون

که آن لعل لب نوشین گزیده ست

شمارهٔ ۱۶۲

که مهرت را به جان و دل خریده ست

عطار نیشابوری

هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ ۳۰۵

با دل آشفته پیوندی کند

جهان ملک خاتون

عیدیست مبارک که کس آن عید ندیده ست

شمارهٔ ۱۶۳

وز باد صبا هیچ کس آن بو نشنیده ست

جهان ملک خاتون

بیا که بی رخ خوبت مرا به دل بارست

شمارهٔ ۱۶۴

ببین که دیده ز هجر رخ تو خون بارست

جهان ملک خاتون

جهانی سر به سر چون نوبهارست

شمارهٔ ۱۶۵

به باغستان جان گلها به بارست

جهان ملک خاتون

شراب هجر تو بسیار خوردم

شمارهٔ ۱۶۶

هنوز از مستیم در سر خمارست

جهان ملک خاتون

چو زلف تو جهان بس بی قرارست

شمارهٔ ۱۶۷

نپنداری که با کس پایدارست

جهان ملک خاتون

نمی دانم دلم باری به درد او گرفتارست

شمارهٔ ۱۶۸

ستم بر جان غمگینم همه زان شوخ عیارست

جهان ملک خاتون

دلم وصال تو را از جهان طلب کارست

شمارهٔ ۱۶۹

چرا که در غم هجران به کام اغیارست

جهان ملک خاتون

از زلف خودم بویی بر دست صبا بفرست

شمارهٔ ۱۷۰

کشتی به جفا ما را بویی ز وفا بفرست

جهان ملک خاتون

از لطف خویش درد دلم را دوا فرست

شمارهٔ ۱۷۱

من بی نوای وصل ز وصلم نوا فرست

جهان ملک خاتون

امشبی حال وضع ما دگرست

شمارهٔ ۱۷۲

در میان دست جان ما کمرست