شعرِ فارسی

می دهم جانی به عشقش تا مرا جان در تنست

شمارهٔ ۲۱۶

دیده جانم خیال روی او را مسکنست

بخت سرگشته ام نه یار منست

شمارهٔ ۲۱۷

بس ستمکار چون نگار منست

آتشی کز غم هجران تو بر جان منست

شمارهٔ ۲۱۸

زآن شرر در دو جهان ناله و افغان منست

فاش شد در دو جهان کاو به جهان یار منست

شمارهٔ ۲۱۹

آفت هر دو جهان آن بت عیار منست

این رخ دلبند تو ماه تمام منست

شمارهٔ ۲۲۰

خال سیه کار تو دانه و دام منست

به روز بازپسین و به صبحگاه الست

شمارهٔ ۲۲۱

که ذکر و نام تو همواره بر زبان منست

دردمندیم و لب لعل تو درمان منست

شمارهٔ ۲۲۲

وآتشی از لب دلجوی تو بر جان منست

چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ ۳۱۱

هزار فتنه و آشوب در جهان فکند

درد عشقی که ز هجران تو بر جان منست

شمارهٔ ۲۲۳

چون دهم پیش کسی شرح که درمان منست

بیا که دیده ما بی رخ تو پر خونست

شمارهٔ ۲۲۴

ز خون دیده تو گویی کنار جیحونست

عشق تو مرا در دل و جان نقش نگینست

شمارهٔ ۲۲۵

مهر رخ خوب تو بلای دل و دینست

که می گوید که چشمش نرگسینست

شمارهٔ ۲۲۶

که می گوید که زلفش عنبرینست

به سروی راست ماند قامت دوست

شمارهٔ ۲۲۷

سهی سروست یا نی قامت اوست

دردم او داده ست و درمانم از اوست

شمارهٔ ۲۲۸

چاره دردم که جوید غیر دوست

دل من در خم چوگان دو زلفش چون گوست

شمارهٔ ۲۲۹

که کند چاره درد دل ما را جز دوست

شمارهٔ ۲۳۰ - استقبال از سعدی

فراغتیست مرا از جهان و هرچه در اوستچه باک دارم از اندیشه های دشمن و دوست

جانم به لب رسید ز دست جفای دوست

شمارهٔ ۲۳۱

عمر عزیز شد به سر اندر وفای دوست

ای کرده دل ز هر دو جهان آرزوی دوست

شمارهٔ ۲۳۲

ما را مراد دنیی و عقبی ست روی دوست

دل نظر بر روی آن شمع جهان می افکند

غزل شمارهٔ ۳۱۲

تن به جای خرقه چون پروانه جان می افکند

بر امید آنکه بینم روی دوست

شمارهٔ ۲۳۳

اینچنین سرگشته ام در کوی دوست

ندانستم که اهلیت گناهست

شمارهٔ ۲۳۴

و یا این ره که می پویم چه راهست

خدا بر حال این مسکین گواهست

شمارهٔ ۲۳۵

که از جانت همیشه نیکخواهست

عشق را آغاز و انجامیش هست

شمارهٔ ۲۳۶

هرچه می بینی سرانجامیش هست

ای باد اگرت بر در جانان گذری هست

شمارهٔ ۲۳۷

بنگر که بر احوال جهانش نظری هست